Marc's Events & Meeting Place

Otto Lilienthal...

2009-01-29T15:07:00.011+01:00

Dit moest ook op mijn blog komen...
Een filmpje dat Klaartje maakte en plaatste op Youtube.
Klaartje is zelf een verwoede adepte geworden van het Deltavliegen.
Ik wens haar vooral heel veilige vluchten toe!
http://www.youtube.com/watch?v=na9QONJrVw4
Is het niet prachtig gemaakt, samen met die heel gepaste muziek van Hans Mortelmans & groep en echt een ode aan Otto Lilienthal... hij zou het zeker goed gevonden hebben!

Als toemaatje, nog zo'n filmpje van haar, gemaakt ter gelegenheid van het "festival du vol libre" in St Hilaire du Touvet, iets boven Grenoble... vliegen in zijn voor de mens meest pure vorm!
http://www.youtube.com/watch?v=3DHeSYiFXL4

Met containers naar Helsinki

2009-01-25T14:00:00.039+01:00

Naam schip: “Containerships VIII”, Rederei H.P.Wegener, Hamburg

Zondag 18 jan, 2009

In Rotterdam ingecheckt bij de beveiliging (Beatrix havendok) om 09:00 stipt. Dan met de wagen naar de nabijheid van het schip, dat alleen aan de kaai lag en om 06:00 pas binnengelopen was vanuit Engeland.
Heel wat moeilijkheden gehad om door de verschillende controle barelen te geraken, wegens zondag en onbemand, dan uitgeladen en bagage naar boven tot aan de brug gesjouwd zoals gevraagd door de security. Niemand op het ganse schip gevonden (7 verdiepingen hoog), en dan toch uiteindelijk een kleine “office” waar de kapitein aan het overnemen was van de vorige bemanning.

Nadat ik mijn spullen in mijn kajuit had gebracht, is de 2de Off (veiligheids verantwoordelijke) met mij de verplichte rondgang gaan doen van de veiligheidssystemen aan boord: brandblusapparaten, zwemvesten, reddingsvlotten, thermische pakken, ontsnappings “duikboot”, man-over-boord reddingssloep, rookmaskers.
Deze 2de Off -Dmitri- is een 28 jarige Rus uit het hoge Noorden van Rusland (Archangelsk). Hij vaart al 8j vertelde hij mij en is uit Rusland weggetrokken wegens de lage lonen natuurlijk. Als hij wat bijeen gespaard heeft in het Westen, wil hij proberen een positie te verkrijgen bij de Russische marine, al betalen die ook slecht zegt hij...

De tocht zal gaan: eerst naar Helsinki, dan naar Teesport (Engeland) en terug naar Rotterdam. Klaipeda (Letland) is er niet bij, alhoewel origineel gepland. Er waren te weinig containers voor die bestemming. Ook de huidige belading is slechts een kwart van de max capaciteit (zo'n 120 containers ipv 500 bij volle lading), en men voelt de crisis zegt men.
Terugkomst verwacht op of rond 25/26 januari.

Het schip -”Containerships VIII”- is 155m lang, zo'n 22m breed, +- 13.000T Bruto (5.000T Netto) en met een diepgang tot 8,5m. Het schip is vrij nieuw (bouwjaar 2006) en de inrichting en kajuit zijn heel fris en proper. Mijn kajuit is de zogenaamde eigenaarkajuit en ligt aan bakboord op Deck E, juist onder de brug. Alhoewel het schip 7 verdiepingen hoog is, telt het in feite 8 niveaus, want de mess, keuken, ontspanningsruimte etc bevinden zich op waterhoogte, een niveau onder het dek. Als ik dus naar de mess wil gaan dan moet ik 6 verdiepingen op en af: goede oefening! De brug ligt uiteraard op het hoogste niveau (Deck F)
Op de vorige trip waren er 3 Nederlandse passagiers en spijtig genoeg ben ik nu op deze trip maar de enige passagier. Ik zal dus goede maatjes moeten worden met de bemanning.

Het weer is bij vertrek winderig en regenachtig en er wordt op zee ter hoogte van de Duitse kust een ZW 7 à 8 voorspeld. Mijn eigen weerkaarten die ik zaterdagavond nog van het internet had genomen met het programma Ugrib, voorzagen een relatief rustige zee op het stuk Nederland-Denemarken tot maandagmiddag en daarna storm 8 op dit zelfde stuk, maar op dat moment zouden we al boven Denemarken zijn op weg naar Skagen: en er dus aan ontsnappen. Op de route voor maandag (ten oosten van Denemarken tussen Zweden en N.Duitsland wordt plaatselijk een ZO 6 verwacht en daarna voor dinsdag tot in Helsinki: relatief rustige zee. Deze voorspelde weerkaarten voorzien vooral stormweer op onze terugkeer route voor vrijdag ten Westen van Denemarken op de oversteek naar Engeland. Afwachten in hoeverre deze 7-dagen weersvoorspelling uitdraait te zullen worden...

De route naar Helsinki zal rondom Denemarken gaan: via het Skagerak en de kaap Skagen, met een ETA in Helsinki, woensdagmorgen rond 06:00u. Omdat Klaipeda niet wordt aangedaan, neemt men de tijd, door rond te gaan via Denemarken en wordt dus niet de veel kortere route via het duurdere Kielkanaal genomen. Enkele maanden geleden deden ze dat bijna altijd omdat de prijs van de olie toen heel hoog lag. De tocht naar Helsinki zal zo'n 66u duren en vermits het schip aan gemiddeld zo'n 18 knopen vaart (meest economische snelheid), zal de gevaren afstand Rotterdam-Helsinki zo'n 1200 zeemijlen of +- 2000km bedragen.

Rond 12:00 ben ik in de mess gaan eten met de kapitein (Roland) en de 1ste Off (Udo), 2 Oost-Duitsers uit resp. Rostok en Schwerin. Zij moesten echter snel weg aangezien de loods ondertussen aangekomen was en zij op de brug moesten zijn voor de vertrek manoeuvres. Ondertussen ook kennis gemaakt met de dikke kok Erik en een groetensoep + gebraden kip gekregen, waarna ijsroom met een hele dikke toef slagroom... Ik moet absoluut oppassen de volgende maaltijden, want die kok gaat mij hier vet mesten.
De totale bemanning bestaat uit 13 man: 5 officieren: kapitein, 1ste & 2de officier, 1ste & 2de engineer, en dan verder: de kok, steward en nog 6 matrozen, 2 Duitsers en 4 Filippinos met namen als Jezus-Maria, Ramon, etc. De 2 engineers vallen mij nogal tegen want stuurse mannen die het contact met mij als passagier blijkbaar willen vermijden… Dan moeten ze het maar weten!

Op aanraden van de kapitein direct daarna naar de brug gegaan voor de vertrek manoeuvres. De loods (pilot) was reeds aan boord en bleef dit de hele tijd dat we de haven van Rotterdam uitvaarden (zo'n 1u45). Ik denk wel dat de loodsen hier een simpele job hebben, want een nagenoeg rechte havengeul, heel anders dan op de Schelde. Eenmaal buiten de havengeul vroeg de kapitein of de loods nu van boord wilde op de ondertussen bij gevaren loods boot, maar die wilde nog een tijd aan boord blijven en doorvaren zei hij, om pas over te stappen bij minder deining... Ik denk dat het hem er vooral om te doen was zijn gemakkelijke shift wat te laten uitlopen. Al bij al vroeg ik mij af waarom een loods nodig was in die eenvoudige Rotterdamse havengeul... wellicht gewoon om de verantwoordelijkheid weg te nemen van de kapitein als er zich toch een incident zou voordoen.

Eenmaal de loods van boord (via een touwladdertje opzij van het schip), direct koers gezet naar het Noorden bij een rustige deining. Alhoewel ik voor de zekerheid toch maar anti-zeeziekte pillen had meegenomen, heb ik die niet moeten uithalen... Zelf bij later zwaarder weer, zal dat na een paar dagen zeker niet meer nodig zijn.

Zo verder de avond ingevaren langs de Nederlandse kusten, voorbij de Waddeneilanden. Van op de brug en via de radar is goed het vrij drukke scheepsverkeer te volgen. Op deze route ook veel boortorens voor gas (naar Nederland) en ook enkele windmolenparken.

Op de brug wordt wacht gelopen in shiften van 4 uur door 3 mensen: de 2de Off, 1ste Off en de kapitein. Uiteraard vertoef ik het grootste deel van mijn tijd op de brug. Ik heb het beste contact met de Dmitri en Udo: zij praten honderduit en tonen mij van alles over de systemen aan boord. De kapitein daarentegen, is -alhoewel vriendelijk en correct- vrij gereserveerd tegenover mij: wellicht zijn karakter... Hij vraagt mij wel regelmatig of alles naar mijn zin is en dat ik het hem direct moet laten weten als er met iets een probleem zou zijn, want -vertelde hij mij- vorige reis was er een passagier die op het eind van de trip liet horen dat hij met een en ander niet zo tevreden was: en dat wil hij niet meer hebben: hij wil het op voorhand weten ... Ik heb hem dan ook maar direct gerust gesteld daarin. De kapitein liet ook weten dat ik de brug niet op mag tussen 20u en 06u. De rest van de dag zoveel ik maar wil.

Om 20u dan maar naar mijn kajuit gegaan voor dit verslag en rond 21u30 het bed in. Al bij al is het weer heel goed meegevallen en rolt het schip lichtjes en genoeg om mij goed in slaap te wiegen...

Maandag 19 jan, 2009

Op om 7u45, na heel goed en zo'n 10u lang geslapen te hebben!
De zeegang is rustiger geworden dan gisteren.
Positie in de voormiddag: bijna bovenaan Denemarken aan het Skagerak. Kaap Skagen bereikt (meest noordelijke tip van Denemarken) zo rond 13u (12u UTC), dus 24u na vertrek uit Rotterdam…

Op de brug is de kapitein weer van wacht en vandaag is hij wat spraakzamer geworden. Hij beluistert voortdurend de weerberichten en is steeds vrij actief posities aan het controleren. Het was nog relatief rustig wat de scheepvaartdrukte betreft, maar eenmaal kaap Skagen bereikt, veranderde dat in die regio drastisch, omdat iedereen daar praktisch langs moet.
Van alle kanten duiken er schepen op die alle richtingen uitgaan, met daartussen nog manoeuvrerende vissersschepen. Dmitri had op dat moment de brugwacht weer overgenomen van de kapitein en was vrij gespannen daardoor... hij sakkerde vooral op de vissers met hun onverwachte manoeuvres.

Heb tussenin aan de kapitein mijn zaterdagavond van het internet gedownloade 7-dagen Grib weersvoorspellingen getoond. Mijn oudste zoon Toon heeft mij daar kennis mee laten maken vanuit zijn ervaring met de oceaan zeilerij. Gribfiles zijn erg gecomprimeerde weerkaarten die oceaanzeilers via satelliet verbindingen kunnen downloaden op hun PC voor het bepalen van optimale zeilkoersen. De kapitein kende het systeem niet en was wel onder de indruk, omdat het helemaal overeenstemde met de weerberichten die hij net had beluisterd. Die weersvoorspellingen gaven een storm 7 à 8 aan op de Noordzee (gale warning), waar we juist vóór gebleven waren in het voor ons meer rustige Skagerak, dan verdere rustige zeegang van Skagen tot aan het Kattegat, waarna een opstekende ZO 5 à 6 Bf.

Onderweg het zusterschip “Containerships VII” gekruist dat op de terugweg was. Dit schip wordt blijkbaar bemand door een Finse bemanning en aan de containerbelading te zien, hadden ze meer vracht aan boord dan wij. Op de scheepsinformatie was ook te zien dat ze vanuit Klaipeda kwamen en dit is wellicht ook de reden waarom wij Klaipeda niet aandoen. Echt spijtig, want Klaipeda schijnt een kleinere haven te zijn, gelegen niet ver van een interessant historisch stadje, wat ik dan wel even had kunnen bezoeken.
Tussendoor vertelde Udo mij dat ons schip tussen de 30 à 40T brandstof verbruikt per dag, in functie van de gevaren snelheid. Als we 35T als gemiddeld verbruik nemen, wil dit zeggen: 1,5T brandstof per uur. Voor de enkelvoudige trip van Rotterdam naar Helsinki (66 uur) wil dit zeggen dat voor 1,5T x 66u x 0,8€ = 80.000€ verstookt aan brandstof alleen. Enkele maanden geleden was dat door de toen veel hogere brandstofprijzen nog het dubbele… het is wel duidelijk dat de brandstofprijzen een heel hoge invloed hebben op de rendabiliteit van de scheepvaart.
Het schip heeft een brandstoftank met een capaciteit van 1.000 ton en kan daarmee dus theoretisch zo’n 25 dagen varen zonder bij te tanken.

In het Kattegat tussen Helsingor en Helsingborn doorgevaren met de kapitein aan het stuur, wegens de nauwe zee-engte en de vele overvarende ferry’s tussen Zweden en Denemarken. En dan verder door tot ter hoogte van de luchthaven van Kopenhagen, maar voordien ben ik al naar mijn kajuit getrokken, omdat het al een flink eind in de avond was.
Mijn verslag gemaakt bij een fel trillend schip veroorzaakt door het met beperkte snelheid doorvaren van een kanaal met geringe diepgang.
Rond 10u30 in bed.

Dinsdag 20 jan, 2009

Eveneens op om 7u45. Deze nacht had het schip vooral een deinende beweging (op en neer) en nu is dat overgegaan op een meer rollende beweging, veroorzaakt door het feit dat we de Baltische zee zijn ingevaren op een koers van zo’n 25° en de wind en de golven nu van opzij (ZO) kwamen.

Na het ontbijt nog even blijven napraten met de kok, Erik. Hij vaart al 30j en weet heel goed wat de eetgewoonten zijn van zijn bemanning, waar hij dan zijn menu’s op afstemt. De huidige bemanning lust blijkbaar niet veel kaas, maar des te meer worsten, vlees-patés ed: echte Duitsers dus. Als ontbijt dan ook een dikke curry-wurst met mosterd voorgeschoteld gekregen: niet echt mijn ideaal ontbijt voorkeur… Op mijn vraag wat hij dan aan de Filippijnse matrozen voorschotelt, zei hij: vooral rijst, waar hij dan van alles aan toevoegt. In hun contract staat ten andere ook een clausule waarin staat dat zij rijst moeten krijgen…

Na het ontbijt, rond 9u weer naar de brug, waar de kapitein weer alleen aan het roer zat, bezig in zijn routine van voortdurend de koers na te gaan, tezamen met het verkeer op de radar. Zoals in de luchtvaart volgen de schepen in dit gebied ook welbepaalde “traffic lanes”, waar het uiteraard drukker is.
Onze positie was ten ZO van het eiland Öland en hij plande een alternatieve route verder door ten westen van het grote eiland Gotland , omdat dat een betere bescherming van de ZO winden zou geven.
Het weer en de zeegang zijn nochtans rustig en de weersvoorspellingen voorzien verder een heel kalme tocht tot in Helsinki. Buitentemperatuur 3°C, maar zal verder zakken naarmate we Helsinki naderen met waarschijnlijk ijsgang verderop.
Dit schip is anderzijds ook speciaal uitgerust om door ijs tot 0,5m dik te kunnen varen, met een speciaal versterkte boeg.
Maar, who cares: binnenin is gans het schip heel aangenaam verwarmd.

De kapitein vroeg mij of ik morgen bij aankomst Helsinki wou bezoeken, omdat we daar zo’n 10u zouden blijven. Toen ik hem vertelde dat ik dat de moeite niet vond wegens de afstand haven-stad, zei hij mij dat hij er dan voor zou zorgen dat ik in de haven in het zeemanshuis een internet verbinding zou kunnen krijgen voor mijn PC, zodat ik de laatste weersvoorspellingen zou kunnen opladen met mijn Ugrib systeem, wat hij een interessante toepassing vond. Na mijn blijkbaar overtuigende demo van gisteren benieuwde het hem de laatste Ugrib weersgegevens te kennen voor vrijdag bij de Noordzee oversteek naar Engeland, omdat volgens de voorspellingen van afgelopen weekend dan zwaar weer (9 Bft met winden tot 40Kts) voorzien wordt.
De kapitein is blijkbaar een weer-freak, want hij is daar voortdurend over bezig, ook met zijn bemanning aan tafel… dit is mijn kans om met hem op een goed blaadje te staan… of door de mand te vallen!

Ik had aan de 1ste “engineer” van het schip gevraagd of ik een bezoek mocht brengen aan het motorcompartiment en hij bleek daarmee opgetogen, want in de namiddag mocht ik al naar beneden komen voor een uitgebreid bezoek aan het hele technische systeem van het schip. Werkelijk impressionant was dat. Vooreerst viel mij op dat alles digital is aangegeven en gecontroleerd: gedaan met trillende metertjes en olielekkende instrumenten. Alles is computer gestuurd en echt kraaknet in dat motorcompartiment. Het motorblok was werkelijk indrukwekkend groot met een vermogen van 13.000 kW, bijna zoveel als van een 747. Voor de rest: overal allerlei systemen en generatoren voor elektriciteit, koeling, verwarming, watervoorziening, compressoren, etc. Een ploeg van 4 man is daarmee permanent in de weer. Op mijn vraag of de watervoorziening wel zuiver was en uit de kraantjes kon gedronken worden, antwoordde hij mij bevestigend: alles wordt permanent gerecycleerd, gezuiverd en ontsmet met een UV-systeem, met heel regelmatige controles van onafhankelijke laboratoria. Er is 400T drinkwater aan boord.
Ik heb het gevoel dat dat allemaal ontzettend veel moet gekost hebben en nog moet kosten aan onderhoud en controle. Er zit achter de werking van zo’n schip veel meer dan enkel de activiteiten op de brug! Het verwonderde mij ook dat, zelfs voor een schip dat in hoofdzaak als activiteit goederen transport heeft, men nog zoveel aandacht geeft aan kwaliteit van hygiëne voor de bemanning.

De avond vervolgens ingevaren bij rustig weer en lichte deining. Op de brug viel niet veel meer te beleven en de radar liet ook zien dat we op dit stuk praktisch alleen boven Gotland doorvoeren richting Helsinki.

Bij het avondmaal was de crew wat aan het overleggen over de ontlading van de containers morgenvroeg bij aankomst en na nog wat gebabbel ben ik vroeg naar mijn kajuit vertrokken. De avond daar nog afgerond met wat studie voor mijn examen Yachtman. Bed in rond 22u30.

Woensdag 21 jan, 2009

Rond 4u in de morgen gewekt door grote trillingen door gans het schip, een sein -wist ik nu- dat het schip op trage snelheid aan het varen was. Wellicht door het aan boord nemen van de loods voor de benadering van de haven van Helsinki. Buiten in het donker zag ik sneeuwvlagen, maar geen ijs op het water. Na terug in bed te zijn gekropen, viel het schip om 06:00u met een gesidder plots stil: we lagen aan de kaai! Het doet ineens zo stil en doods aan op dat schip na zo’n kleine 3 dagen op dat levend wezen gevaren te hebben dat de zee wel is…
Niet lang daarna hoorde ik geluid van ijzer-op-ijzer geklonk als een teken dat de containers al werden aangepakt voor ontlading.

Helsinki loopt 1u voor op Rotterdam, maar de scheepsklok veranderde niet van uur voor dit kleine tijdsverschil.
Bij het ontbijt vernam ik dat men in Helsinki deze nieuwe container haven ijsvrij probeerde te houden door er het koelwater van een nabije kerncentrale in te pompen! En er lag inderdaad geen ijs te bespeuren op het water, maar de temperatuur leek mij ook helemaal niet zo koud: zo rond het vriespunt, want de sneeuw bleef liggen.

Na het ontbijt ging iedereen van de bemanning direct verder met hun specifieke job ivm de ontlading van de containers. De 1ste officier -“chief” voor de bemanning- was al druk bezig met het berekenen van de stabiliteits en ballast gegevens voor de nieuwe lading. De kapitein ging slapen, maar meldde mij eerst nog dat hij contact had genomen met de dienstverlening aan wal om mij rond de middag met een shuttle busje te komen oppikken voor vervoer naar de “Seamans House” binnen het haven gebied, waar internet voorhanden was, en waar hij graag had dat ik met mijn laptop de laatste “Grib” weersgegevens zou ophalen. Allee, ik mocht mij blijkbaar ook nuttig maken voor het schip, en dat was met veel plezier gedaan!

Op de middag waren ze daar inderdaad met hun busje voor het “Zeemanshuis”, dat nog maar net in dienst was genomen. Twee vriendelijke dametjes moesten wel wat zoeken eer ze mij konden tonen waar ik mijn laptop aan een internetconnectie kon verbinden. Nadat de verbinding gelukt was, kreeg ik er nog een gratis kop koffie bovenop.

Terug op het schip, liep ik in de late namiddag de kapitein tegen het lijf die het resultaat van de weerkaarten die ik met mijn programma van het internet had gehaald, wou bekijken. Hij had ondertussen op de brug ook al de hem gefaxte windgegevens (Navtex) doorgenomen en het benieuwde hem hoe dat die voorspellingen klopten met mijn weerkaarten. Ik sta er eigenlijk versteld van dat zijn rederij zo’n weerkaarten niet doorfaxt.
In alle geval bleken mijn gegevens te kloppen met de zijne. De voorspellingen waren gunstig voor de eerste 24u na vertrek over het ganse Baltische zeegebied met een mild overtrekkend lage druk gebied en beperkte draaiende winden. Eenmaal het Kattegat terug in zouden we een aanwakkerende sterke ZO 7Bft krijgen tot in het begin van de Noordzee met daarna NW 5Bft voor de oversteek naar Engeland. Anders dus dan het zware weer dat begin van de week werd voorspeld voor de Noordzee oversteek. Afwachten wat het wordt.

In principe moesten we rond 17u terug vertrekken, maar bleek dat nog een hele boel containers niet aan boord waren wegens te laat geleverd. Pas rond 22u30 was alles binnen, waarbij de “chief” nog problemen bleek te hebben met zijn ballast berekeningen, door de aanlevering van andere containers dan initieel gepland.
Het schip was nu behoorlijk goed geladen, zo’n 16.000 Ton, 3.000 Ton meer dan met de heenreis.

Zo zijn we dan uiteindelijk met een vertraging van 6u om 23:00u vertrokken met als volgende bestemming Teesport in Engeland.
Bij het uitvaren van de haven mijn verslag bijgewerkt en om 24:00u in bed.

Donderdag 22 jan, 2009

Normaal op rond 07:45 na een nacht slecht geslapen te hebben. Het schip trilde de hele nacht, veel meer dan bij de heenreis, zodanig zelfs, dat in mijn kajuit een reeks panelen daarmee in trillingsfrequentie kwamen met een heel vervelend en enerverend trillend geluid.

Bij het ontbijt in de mess werd –zoals ik nu al dikwijls ervaren heb- het een in- en uitlopen van de bemanningsleden, al naargelang ze van hun wacht kwamen of naar hun wacht vertrokken. En veel conversatie zit er met die mannen dan ook niet in. Meestal een zwijgend eten met af en toe een technische opmerking over iets. En als ik dan zelf probeer wat conversatie te brengen, dan leidt dat meestal tot niet veel meer dan een goedkeuring of een ontkenning, meer willen ze er duidelijk niet aan spenderen.
Dit soort reizen is duidelijk niet iets voor dames die er graag op los zouden praten.
Het is meestal wel op de brug dat de tongen meer loskomen bij degene die daar dan van wacht is.

Na het ontbijt naar de brug getrokken, waar de kapitein weer de wacht had. Onze positie was toen NO van het eiland Gotland en de zee was heel rustig, zoals voorspeld. Op de instrumenten was te zien dat de SOG (Speed On Ground, de grondsnelheid van het schip) bijna 22 knopen was. Vandaar de trillingen doorheen het schip, vertelde de kapitein, omdat we aan maximum snelheid aan het varen waren. Het was zijn bedoeling om de in Helsinki verloren tijd zoveel mogelijk in te halen.
Onze “hoge” snelheid maakte ook dat we zowat alle andere schepen die op onze route lagen inliepen.

Voor de rest was het een dag zonder veel gebeurtenissen.
Bij mijn verblijven op de brug hou ik mij nu vooral bezig met de studie voorbereiding van het aartsmoeilijke theoretische examen Yachtman. De kapitein is al een paar keer komen kijken wat ik er allemaal van moet kennen en vind ook dat er veel onnodige dingen bij zitten zoals oa. het van buiten leren van al de vlaggen (voor ieder letter van het alfabet + nog een reeks specifieke betekenissen).

De bemanning begint mij al goed te vertrouwen en leggen mij zonder veel complimenten uit wat ik zelf allemaal uit de keuken kan halen als ik iets nodig heb.
Omdat de kapitein ook de “kantine” verantwoordelijke is en als enige de sleutel van een lokaaltje heeft waar allerlei goodies liggen als snoep, chocolade en drank, heb ik hem gevraagd een bak bier te verdelen onder de bemanning met mijn complimenten. Hij had mij immers al enkele keren gevraagd of ik bij het eten geen bier wenste, wat ik niet nodig vond, omdat niemand van de bemanning dat ook deed. Dat bleek ook in goede aarde te vallen bij de kapitein. Op zijn advies zou hij mijn biertjes verdelen aan de bemanningsleden als ze van wacht af gingen, kwestie van de werkers nuchter te houden.

Deze kapitein dwingt wel respect af bij zijn mannen en ik spreek hem dan ook altijd aan met “captain”, want ik voel wel aan dat hij het niet anders zou willen. Zijn mensen doen dat immers ook altijd. Het zijn tenslotte Duitsers hier op dat schip. Hij verwijst naar zichzelf op de bootsdocumenten ook als “Master” wat een gebruikelijke benaming is in de maritieme wereld voor de hoogste in rang op een schip.
Ook aan tafel in de officers mess heerst een rigoureuze rangorde in de plaatsen, waarbij de kapitein altijd aan het hoofd van de tafel zit, met zijn 1ste en 2de off naast hem en daarnaast dan de 1ste en 2de engineer. Alhoewel er in de mess een aparte tafel is voor de passagiers, hebben ze van in het begin gevraagd of ik bij hen kwam zitten. Ik neem dan steeds de plaats in van degene die op dat moment van wacht is, maar van de stoel van de kapitein blijf ik af, en ik denk dat hij het ook niet anders zou willen…

Rond het avondmaal was onze positie juist ter hoogte van het onderste puntje van het eiland Öland (klinkt bijna als “Holland”…). De zee nog altijd rustig, met een verwachte toename van een ZO wind 6 à 7 Bf tegen middernacht en dan verder zo blijvend voor de ganse nacht en morgen doorheen het Kattegat en het Skaggerak. We zien wat het wordt.

Na het avondmaal vernam ik dat er in de ontspanningsruimte een satelliet-TV staat die op zee overal ter wereld zo’n 500 posten kan opvangen. Ben voor het eerst eens gaan zien, waarbij de Filippijnse matrozen aan het kijken waren naar een of andere burleske film. Buiten een lege bar stond er nog een flipper kast en een electronische vogelpik.
Waarna dit verslag, terwijl ik voel dat het schip langzaam meer en meer golfslag krijgt… het moment voor het maken van mijn verslag en het vroeg gaan slapen in een wiegende deining.

Vrijdag 23 jan, 2009

Omdat in mijn kajuit gisterenavond in bed nog altijd dat hoogst enerverende gerammel te horen was, kon ik er niet van slapen en ben er dan grondig naar op zoek gegaan. Bleek heel eenvoudig een rekje te zijn dat in de frigo van mijn kajuit lag te rammelen. Vanaf dan hoorde ik weer alleen maar het zachte brommen van de motor, met daarbij nog het toenemende geluid van een aanwakkerende wind en zee. Ideaal om mee weg te dommelen! De wind zat ZO 7, pal van achter op het schip, zodat niet teveel last van rolbewegingen.

Zoals anders opgestaan om 7u45, waarna de kok weer daar was met een vette toast met veel kaas en salami op. Ik kan die mens dat niet weigeren, want hij vraagt mij altijd zo vriendelijk “Mal probieren?” en dan zeg ik steeds “Gerne!”. Dat maakt dat ik denk bij thuiskomst zeker zo’n 3 à 5 kg te zullen zijn aangekomen, want ’s middags en ’s avonds is het ook altijd “koekenbak” met vette worsten en sausen en crèmes en veel beweging heb je niet op zo’n schip, tenzij het op- en afgaan van de vele trappen van de brug naar de mess…

Wind nog altijd ZO 7 en bij het opstaan is onze positie reeds onderaan in het Kattegat, terug in NW richting op weg naar Skagen en Skagerak. Ben op de brug blijven lezen in “Econoshock” van Geert Noels over de 6 grote economische schokken van onze tijd, terwijl de kapitein weer de wacht had overgenomen tot aan de lunch.

Rond 11u lagen we nog op zo ongeveer 5 mijl ZO van Skagen, toen we op de radio plots hoorden dat er een “Man overboard” melding was vanop een tanker die zo’n 8 mijl achter ons lag. Onmiddellijk groot alarm op kanaal 16 van de radio. Onze kapitein beluisterde direct intensief de radio en de opgegeven positie, waarna hij over de radio ook assistentie aanbood, waarop ons werd gevraagd in stand-by te blijven. Op de radar kon je zien dat er toch zeker zo’n 3 schepen op max 5 mijl van de MOB (man-over-board) positie waren, die er zich direct naartoe begaven.
De gegeven water temperatuur was 6°C, waar je maar max zo’n 5 à 10 min kan in overleven als je geen speciale kledij aanhebt.
Niet lang daarna hoorden we dat een reddingsbootje met 3 man aan boord, dat was uitgezet voor de zoekactie, ook was gekapseisd! Er lagen nu 4 man in het water bij een toch ruwe en ijskoude zee!
Iets later hoorden we dat een reddingshelikopter van de Deense kustwacht al op weg was. Gelukkig was de Deense kust vlakbij en ook die dienst van de kustwacht, aangezien het een zeer drukke zeevaartroute is rond Skagen. De kapitein herhaalde over de radio toen zijn vraag of assistentie nodig was, waarop ons werd gevraagd om toch ook maar naar de MOB positie te varen voor eventuele hulp. We waren toen zo’n 15 mijl van MOB verwijderd en de kapitein maakte direct een 180° bocht, waarbij we deze keer recht tegen de golven in beukten. Deze bocht operatie duurde op zich al zo’n 15 min en dan zouden we nog 50 min moeten varen om er aan te komen.

Op de radar zagen we dat er ondertussen al 5 schepen in de buurt van het onheil lagen, waar het dus druk begon te worden. Een kwartiertje later hoorden we dat een andere boot de 3 gekapseisden toch had kunnen oppikken, aangezien zij allicht gemakkelijk te vinden waren bij hun gekapseisd bootje en zij ook overlevingspakken aan hadden.
Toen de kapitein over de radio meldde dat hij nog zo’n 45 min was verwijderd, liet men horen dat verdere stand-by voor assistentie niet meer nodig was aangezien al schepen genoeg ter plaatse, zodat we onze route weer konden verder zetten, waarna weer zo’n 180° bocht. We bleven naar de berichten over de radio luisteren en de helikopter gaf hier op aan verder te blijven zoeken van op 200 voet hoogte, maar niets te vinden, zolang wij het radioverkeer nog konden beluisteren. Die man was na al die tijd zeker al verdronken…

De kapitein vertelde mij dat hij 10 jaar geleden zelf zo iets had meegemaakt op zijn schip, waarbij midden in de Baltische zee, bij nacht, iemand van zijn schip was gevallen en dat men dat pas had vastgesteld de morgen daarop, toen de man aan boord onvindbaar bleek. 3 helikopters hebben toen nog een hele sector van de Baltische zee afgezocht naar de drenkeling, maar nooit meer gevonden.
Man over boord is het nachtmerrie scenario van alle kapiteins…
Maar al bij al blijkt dit toch een vrij uitzonderlijk voorval te zijn.

Na de middag hebben we dan koers gezet naar Teesport (bij Middlesbrough, een 120 km boven de haven van Hull) in een directe lijn te bereiken op 244° voor een vaart van zo’n 18u30: voorspelde aankomst zaterdagmorgen om 09u00.
Eerst passeerden we nog een lage druk gebied met jagende sneeuwvlagen en een wind die geleidelijk van SE 6 afnam naar bijna windstil midden op de Noordzee om dan weer aan te wakkeren naar WNW 5 tegen de Engelse kust aan.

Na het avondmaal zijn we uitgenodigd geworden in de kajuit van de 1ste Off, Udo, om zijn 53ste verjaardag te vieren met het drinken van ettelijke tax vrije Beck biertjes, zoals alleen Duitsers dat kunnen. De 2 “engineers” verantwoordelijk voor de machines en alle technische apparatuur aan boord waren er ook bij. En alhoewel ik hen initieel als stuurs had gekenmerkt –omdat ze aan tafel bijna nooit wat zegden en het contact met mij leken te mijden- kwamen ze nu helemaal anders uit de hoek als al bij al toch sympathieke kerels die nu vertelden over hun ervaringen op zee en met de rederij. Er ontspon zich ook een heel geanimeerd gesprek tussen de “Ossies” en de “Wessies”: de Oostduitsers (de stuurlui) en de Westduitsers (de engineers) aan boord. Alhoewel de hereniging van Duitsland al bijna 20 jaar een feit is, zit de vroegere scheiding blijkbaar toch nog altijd in de geesten. Zo vinden de Ossies dat er in het DDR systeem toch ook voordelen voor de gewone man waren ingebouwd die nu wel teloor waren gegaan met de “ieder voor zich mentaliteit”; de Wessies hamerden dan toch weer op het perverse en autocratische van dat regime.

Zo rond 12u30 in bed gekropen. De arme Russische 2de Off was op de “party” –naast de kapitein- de enige afwezige geweest, omdat er toch iemand de wacht op de brug moest houden… En ook de kapitein had zich afzijdig gehouden, om evidente redenen natuurlijk.

Zaterdag & Zondag 24 & 25 jan, 2009

Na de overtocht van de Noordzee vanuit Denemarken en een nacht lang varen, de haven van Teesport in zicht gekregen bij een mooie zonsopgang.

Na het aan boord komen van de loods het havengebied binnen gevaren. Teesport geeft mij de indruk van een erg vervuilde industriële haven te zijn. De kapitein toonde mij een zone waar Amerikaanse oorlogsschepen van de 2de wereldoorlog nog wat opgekalefaterd worden als museum exemplaren, en verder oude vrachtschepen die als “scrap” werden ontdaan van hun kwalijke asbest bekleding.

Hier en daar zie je ook in de blubber wegzakkende oevers, waar kranen zitten te klauwen in met olie vervuilde zwarte aarde. Vervallen hangars, verroeste kranen, rookpluimen alom… geen prettige omgeving alvast.

De kleine container terminal waar we moesten aanleggen, was gelegen in een erg smal haven dok en de kapitein moest de boot daar achterwaarts in manoeuvreren.

Tegen 15:00 konden we met de opgeladen containers weer vertrekken uit dit helse scenario naar Rotterdam, waar we verwacht werden aan te komen tegen 06:00 de volgende morgen.
Zo zijn we dan de nacht ingevaren langsheen de Engelse kusten en om 04:00 op zondagmorgen kwam de Nederlandse loods aan boord voor de haven van Rotterdam. Op de brug was er druk radio verkeer om de in- en uitvarende boten op de goeie koers en in de juiste vaargeul te krijgen.
De tocht doorheen de Rotterdamse havengeul naar onze ligplaats in het Beatrix havendok duurde zo’n 2u30 wegens de trage vaarsnelheid en de tegenstroom die we daar nog bij hadden omdat het aan het ebben was.

Rond 7u30 lagen we eindelijk aan de kade en kon ik mijn spullen aan land brengen na afscheid genomen te hebben van de crew aan boord. De meesten onder hen waren nog tot in maart of april van dienst op deze boot, wat wil zeggen dat ze de juist gemaakte tocht naar Helsinki nog zo’n 10 à 15 keren moesten doen… van routine gesproken!
Voor mij was het dat natuurlijk niet geweest. Ik had gevonden wat ik zocht: een kennismaking met het leven aan boord van een vrachtschip en na een week permanent aan boord… was het goed geweest!

Zie hierbij een compilatie van genomen foto's...
http://picasaweb.google.be/marc.puttemans/TripCargoship?authkey=e5MCLaEAR88&feat=directlink

Mee met een containerschip...

2009-01-10T22:31:00.010+01:00

Al een tijdje broed ik op het idee om in te schrijven voor een trip met een vrachtschip. Deze hersenkronkel werd mij ingegeven door zoon Ward, die mij de volgende website aanraadde:
www.cargoshipcruises.nl

Mij interesseerde dit "idee" direct, omdat Ward zelf in 2007 zijn licentie van kapitein-ter-lange-omvaart heeft gehaald en nu heel binnenkort definitief aan de slag gaat als zeeloods voor de haven van Antwerpen (zeeloods= binnen brengen van schepen vanop de Noordzee tot voor de rede van Vlissingen, waarna de Schelderivierloodsen verder overnemen tot in de haven).
Nu wil ik zelf ook eens het leven op zo'n schip meemaken...

De inschrijving is gebeurd, formulieren zijn ingevuld en op 18 januari vertrek met de M/S "Containerships VIII", een Duits containerschip, voor een 8 daagse tocht: Rotterdam-Helsinki-Klapeida(Letland)-Teesport(Engeland)-Rotterdam. Ik zal de enige "passagier" aan boord zijn, maar overal in de weg mogen lopen van de bemanning en samen met hen eten, terwijl mij een grote en confortabele (hoop ik toch) officiershut ter beschikking zal staan.

Baltische zee... here we come... en misschien vriezen we vast. Will see.
Een trip rapport volgt na de reis.

Zeilweekje Cannes

2008-10-21T21:21:00.014+02:00

Mid oktober nodigde Daniël Werner en mezelf opnieuw uit voor een weekje zeilen langs de Riviera kust. Van Oct 13 - 18 zijn we daar dan weer van gaan genieten, bij heel mooi en rustig weer, behalve donderdag waarbij plots een fikse wind van zo'n 5 à 6 BF. Bijna alle dagen zijn we daarbij ook voor ons zeemanshapje voor anker gegaan tussen de prachtige Iles de Lérin, iets buiten de kust van Cannes. Met een water temp van 21°C hebben we het ook niet nagelaten van eens rond de boot te gaan zwemmen op die ankerplaats.

Al langs varend zijn we ons ook gaan vergapen aan de villa van de Russische miljardair Abramovitch en natuurlijk ook aan de vele raspaarden van zeiljachten die je daar langs de kust kan vinden.

Ook deze keer was het met Daniël en Werner een ontspannend genieten van lekker eten, goede wijn, de boot, de wind en de zee!

Toscaanse familiesfeer...

2008-09-14T19:01:00.008+02:00

Om de 60jaar dat we op deze wereld mochten zijn te "vieren" hadden we onze 5 kinderen -met hun gezin- uitgenodigd voor een weekje verblijf in Toscane van 6 - 13 sept 2008...

Waren erbij: Moeke en Papa natuurlijk, plus Marijke (spijtig genoeg zonder Michel), Papa Karel, Mama Inge en dochtertje Marieke, Klaartje, Ward en Margriet, Toon met Maria en Katarina: een hele bende dus.

Natuurlijk moesten we een verblijf vinden dat groot genoeg was om dat allemaal onder dak te kunnen krijgen. En dat is ons meer dan gelukt in een prachtig gelegen gerestaureerde boerderij gelegen in olijfgaarden op een heuvel niet ver van Loro Ciuffenna, gelegen tussen Firenze en Arezzo.

De woning omvatte 3 niveaus ingebed in de helling van de heuvel, zodat ze alle uitgaven op de terrasvormige tuin en we voor iedereen toch de nodige privacy konden verkrijgen.

Groot pluspunt van deze woning was -naast de privacy en de rust- de prachtige vergezichten die je had vanop een groot overdekt terras, waarop we gezamenlijk de maaltijden namen, met een bbq vlakbij.

We hadden ons als princiepe gesteld: iedereen is vrij te doen en te laten wat hij/zij wil, maar de avondmaaltijden zouden we gezamenlijk nemen... Uiteindelijk namen we toch de meeste maaltijden samen omdat het daar zo gezellig was op dat terras.

En ook het weer was ons heel goed gezind! De eerste dag werden we vergast op 2 hevige onweersbuien, maar al de dagen daarna kregen we schitterend en warm weer met temperaturen gezwind boven de 30°C. Alleen onze laatste dag, vrijdag, wanneer we toch wat moesten beginnen oprommelen voor ons vertrek de volgende dag, was het weer flink onweerachtig.

Maar de grootste ster van de show was natuurlijk ons eerste kleindochtertje Marieke die op vrijdag 12 september samen met ons haar 1ste verjaardag mocht vieren! Het schaapje was wel wat overdonderd door zoveel aandacht en attenties.

Alles kon en niks moest en dat werd daar dan ook met heel veel verve gedaan die schitterende week in Toscane!

Voor de geïnteresseerden: de website van onze vakantiewoning ("l'Oliveta") is:

http://www.ilbelvedere.it

Paris by Bike

2008-07-10T00:41:00.023+02:00

Enige tijd geleden viel ik op een reisgidsje dat je een heel rustige en mooie fietsroute naar Parijs voorlegde. Het boekje is van de Nederlander Paul Benjaminse "Fietsen naar Parijs" en referenties ernaar kan je vinden op volgende site http://www.cartostudio.nl/fiets/NL/paris/paris.html en is ook te bekomen in de heel goede Leuvense reisboekhandel "Nomade" aan het H. Hooverplein, naast de Univ. Bibliotheek http://www.nomade.be/

En vermits ik de laatste tijd toch wel regelmatig fiets, dacht ik wel dit aan te kunnen. Vooral het verkeersarme parcours trok mij aan en de uitdaging op deze manier eens Parijs te bereiken. En wie weet, valt het mee dan misschien later nog wel meer?

De laatste dag van juni ben ik dan vertrokken, gezien het voorspelde goede weer. Bedoeling was niets te forceren en er een goeie week over te zetten, om daarna met de trein terug te komen.

Niettegenstaande het hoogseizoen had ik niets gereserveerd qua overnachting; alleen even telefonisch gecheckt of mijn eerste voorziene overnachtingsplaats in de Jeugdherberg van Namen vrij was... en ja: zelfs een volledige kamer!

Maandag 30 juni 2008 - mooi weer met wat wolkjes
Na aankoop van wat koffiekoeken en muggenzalf (je weet maar nooit!) vertrokken uit Haacht met de fiets op weg naar Parijs (raar gevoel...), stipt om 10u. Doel van de dag: de jeugdherberg van Namen, gelegen aan de boorden van de Maas.

Via Wespelaar, kanaal Leuven-Mechelen, station Leuven, Bierbeek, Opvelp, Meldert naar Hoegaarden (km35), waar middagpauze op de gezellige markt. Na een lokaal biertje, de koffiekoeken en wat koffie, even buiten Hoegaarden het rustige Ravel2 fietspad opgedraaid, richting Namen. De Ravel2 (Réseau Autonome de Voies Lentes) is aangelegd op een oude spoorwegbedding en daardoor volledig autovrij. In princiepe loopt ze door tot tegen de Franse grens in Mariembourg. Lange rechte stukken, heel geleidelijk naar boven klimmend voor zo'n 20km. Maar door de lage hellingsgraad (slechts 2 à 3% voor de trein!) voel je bijna niet dat je aan het klimmen bent. Bovendien is deze oude spoorbaan mooi belommerd door omgevende bomen en struikgewas, wat ook ideaal is als windscherm.

Zo verder langs Jodoigne en Eghezhée (km 60). In Leuze wat langer gestopt voor een fris ijsje en wat drank, want toch een beetje zweetweer. Vandaag scheen de zon toch nogal goed, wat maakte dat ik mij met mijn korte fietsbroek en dito zeemvel toch zo om het uur goed tegen de zon moest insmeren, met een factor 40 aub!

Eenmaal boven, ter hoogte van Dassoulx, aan het autostrade kruispunt met de Autoroute de Wallonie, een mooie afzink begonnen naar de Maasvallei en Namen. In Namen mooi uitgekomen aan de Samber en de boorden ervan gevolgd tot aan het stadscentrum, waar een terrasje gedaan tussen de toeristen zoals ik. Mensen vroegen zich af waar ik het naartoe had met die bepakte en beladen fiets.

Dan verder de Samber gevolgd tot aan de samenvloeïng met de Maas en nog zo'n 5 km verder stroomopwaarts een fietspad gevolgd langs de boorden van de Maas tot aan de Jeugdherberg. Daar aangekomen om 17u30 na 82km en een gemiddelde van 16,9km/u.

Deze Jeugdherberg "Félicien Rops" is heel mooi gelegen in een oud herenhuis, aan een rustige straat langs de boorden van de Maas. Ik kreeg een volledige kamer voor mij alleen voor 37€ incl ontbijt. Het avondeten (kalkoen met rijst en een sausje) moest je zelf klaar maken in de microgolf en ben mij dan aan tafel gaan zetten bij een Oostenrijker en zijn 14-jarige zoon die met hun tandemfiets een tocht maakten van Aken tot in Verdun; de vader was bioloog maar had grote geschiedkundige interesse in de Maginot linie. Hebben daarna nog heel wat afgepraat over de politieke toestand in België en de Europese Unie...

Daarna nog een avondwandeling gemaakt langs het water en in een parkje nog een verlamde groene specht gevonden die ik daarna weggestopt heb in het struikgewas. De jonge vogel leek niet gekwetst, maar wel hongerig, want toen ik hem in het zand onder het struikgewas legde, begon hij met zijn lange tong direct naar mieren te zoeken. Heb nog naar de Oostenrijkse bioloog gezocht om mogelijk advies over de vogel, maar die was niet meer te vinden. Hopelijk was het niet zo erg als het leek met het dier.

Afgelegde afstand vandaag: 82km @ 16,9km/u gemiddeld

Naar bed zo rond 22u!

Dinsdag 1 juli - Staalblauwe lucht, 28°C
Goed en lang geslapen in rustige JH. Om 9u30 weer weg via autovrij fietspad langs boorden vd Maas richting Dinant. Conditie prima: benen ok en geen zadelpijn!
Op de Maas zijn enorme aantallen Candese ganzen aanwezig met hun vele jongen. Ook veel Nederlandse motorjachten.
Route verder via Wépion, Profondeville, Annevoie, Anhée tot in Dinant langs een heel loom stromende Maas door de regelmatige sluizen.
De zon brandde hevig, maar met de fietsbroek en de factor 40: no problem!

Tegen de middag in Dinant voor een deugddoend terrasje. Ondertussen gebeld naar een chambre d'hôtes in Romerée welke ik op internet had gevonden, en gelegen was verder op de weg naar Mariembourg en geen probleem voor een kamer!

Na Dinant weer verder langs de linkeroever tot in Anseremme en dan weer naar de rechteroever. Vanaf hier was de route wat minder prettig, aangezien geen apart fietspad en geen schaduw meer. Toch opvallend weinig verkeer voor de tijd van het jaar en dus rustig rijden.
Gepasseerd langs het kasteel van Freyr en zijn tuinen, maar gesloten wegens op de middag: hier houden ze dus al een "siësta".
Dan verder via Waulsort en Hastière en daar onder een grote plataan op een bank ook maar een lekkere siësta gedaan, aangezien toch wat te heet om altijd maar door te fietsen.

In Hermeton van de weg af en weer de apart liggende Ravel2 vervoegd langzaam opklimmend uit de Maasvallei richting Mariem ourg. Ook hier weer heerlijke schaduw en overal pick-nick plaatsen. Toch bijna geen fietstrekkers tegen gekomen. Op het fietspad bijna een hazelworm platgereden die de slang wou uithangen...

In Romerée, midden de Fagnes, even een 500m van de Ravel2 af naar het dorp en de chambre d'hôtes (17, Av. du Faubourg) met als mooie naam "la Fontaine d'Ouffre" - 50€ voor een kamer met douche en ontbijt. De eigenaar, een militair kwam juist ook thuis toen ik daar zo rond 15u30 aankwam in dat snikhete dorp.

Afgelegde afstand vanuit Namen: 61km met 17,4 km/u als gemiddelde.

Direct een deugddoende flinke douche kunnen nemen en van de eigenaar, Jean, een heel frisse pint gekregen op het terras achter het huis vanwaar een wijds zicht over de Fagnes. De inrichting van mijn kamer was aan de heel kitcherige kant, maar de omgeving en de rust ok!
Rond 17u30 kwam zijn goedlachse sociabele vrouw Jacqueline thuis van haar werk en ze was akkoord voor een table d'hôtes met hen voor het avondmaal: kaaskroketten als voorgerecht met cordon bleu als hoofdschotel.

Voor het slapengaan nog een mooie avondwandeling gedaan bij een prachtige zonsondergang.

Woensdag 2 juli, 2008 - zwoel, onweerachtig 32°C

Na uitgebreid ontbijt in de veranda van de Ch. d'Hôtes (eigenaars waren reeds vertrokken naar hun werk), rond 9u vertrokken richting Mariembourg. Op deze weg nog de laatste 10km vd Ravel2 gevolgd en uiteindelijk toch één fietser zoals ik tegengekomen in tegengestelde richting en hem al rijdend op de fiets gefotografeerd.

Iets voor Mariembourg eindigt de Ravel2 bij het station en dan naar het centrum verder gereden. Ondertussen werd de lucht dreigend donker van een opkomend onweer met bliksemschichten in de verte. Ben dan toch maar verder het stadje uitgereden, maar iets verder werd het zo dreigend dat ik toch maar teruggekeerd ben om te gaan schuilen in een loods langs de weg. Daar ongeveer gedurende 1 uur een zware onweersbui doorstaan.

Rond 11u was het bijna over en dan maar doorgereden met mijn regencape aan, maar daar zweet je zo onder, ook al omdat het nog steeds zo zwoel was en er nu serieuze hellingkjes te beklimmen waren. In Boussu-en-Fagne een mooi gelegen (privé) kasteel gepasseerd, waarna een zeer steile en lastige klim van zo'n goeie 1,5 km... hijg, hijg... Dan verder door een mooi glooiend landschap langs Dailly-Boutonville-Bailleux.

In Bailleux een cafétje binnen gestapt met een vijftal tooghangers en nadat ik (in het Frans) een koffie had besteld, vroeg één van hen mij hoe het kwam dat nederlandstaligen altijd koffie bestelden en geen bier? Mijn sullig antwoord: bier heffen doe je met je armen en ik ben nu met mijn benen bezig...

Dan verder langs Bourlers en Forges langs het Bois de Chimay, maar niet langs de abdij geweest, want ik wilde voortmaken om niet weer vast te zitten in onweer. Deze abdij is trouwens niet voor publiek toegankelijk.. Uiteindelijk het Bois de Chimay uit tot aan een vervallen Villa Lamarche en zo verder langs de grens tot Cendron waar de grens met Frankrijk overgestoken.

Direct na de grens het mooie Fôret Domaniale de St. Michel ingereden langs een op- en neergaande verkeersvrije fietsweg. Vlak voor het einde van het bos, direct rechts af de vallei in naar St. Michel-en-Thiérache, waar ik een Gîtes de France/Chambre d'Hôtes, gelegen in een oud herenhuis had gereserveerd. Vooraleer in te checken nog vluchtig een bezoek gebracht aan de nabije Abbaye de St. Michel, een benedektijnerabdij.

Mijn Ch. d'Hôtes "Le Petit Chateau" had een grote kitcherige kamer ter beschikking voor 35€ incl. ontbijt. In St. Michel was geen enkel restaurant die naam waardig en ben dan maar een pezige beefsteak frites gaan eten in het plaatselijke frietkot.

Daarna nog een pintje gedronken in het plaatselijke PMU paardenweddenschap kantoor en geobserveerd hoe tooghangers daar ter plaatse en bijna in real time op de paardenkoersen konden wedden.

Afgelegde afstand vandaag: 64km @ 16km/u gemiddeld

Donderdag 3 juli - overtrokken met buitjes, 18°C, tegenwind

Na een copieus ontbijt in de Gîtes, vroeg vertrokken om 8u45, want een lange rit voor de boeg tot een eind voorbij Laon (Cessières). Het had goed geregend gedurende de nacht en moest daardoor voortdurend laveren tussen over de weg slijmende slakken. Dezen kropen altijd naar nog maar net door auto's platgereden collega's en hierdoor werden er dus nog meer platgereden = precies lemmingen: collectieve zelfmoord: rare jongens die slakken!

Alhoewel de weg volgens het routeschema zo'n 120m zou dalen, toch nog heel wat venijnige korte kuitenbijter klimmetjes gehad. Initieel had het landschap iets van een kruising tussen Vl. Brabant en de Ardennen: dorpjes, bossen en weiden, maar na de laatste klim uit Agnicourt veranderde dat in een glooiend en ééntonig landschap van velden met graan, aardappelen, kool etc. Maar door het nu vlakke landschap ook een goed voelbare tegenwind.

Na verloop van tijd is in de verre verte Laon al te zien. Onderweg in Pierrepont -een slaperig dorpje- ben ik met reuzehonger gestopt in de plaatselijke épicerie waar ze mij een platte croque-monsieur hebben gemaakt. Als dessert dan nog een stuk flan-taart gaan halen bij de lokale bakker. Het valt echt op hoe doods de meeste Franse dorpen zijn: heel anders dan bij ons toch. Bakkers en cafétjes zijn er zeldzaam.

Dan verder op naar Laon tegen de wind in en dan vastgesteld dat ik in Pierrepont op een bankje mijn gsm was vergeten. In het terugrijden vloog ik aan 35km/u met die nu rugwind. En dan terug altijd maar dichter bij Laon gefietst. Vóór Laon nog moeten schuilen voor een bui. Aan de voet van de stad -strategisch gelegen op een heuvelrug, ver boven het omringende landschap uitstekend- direct gefietst naar het stationnetje POMA welk je -volgens de routegids- de mogelijkheid gaf om met een treintje met fiets en al tot boven de stad te worden gebracht. Alas, niets van dat alles: het treintje bleek afgeschaft. Dan maar via een steile en kronkelende klim op karakter naar boven gefietst... ook nu weer bleek het hoe zwaar mijn fietszakken wel waren uitgevallen!

Boven in Laon de stad wat verkend, de kathedraal, de oude straatjes en een gemoedelijk terrasje gedaan. En dan in suizende vaart terug naar beneden en verder tot aan mijn einddoel van die dag: de Ch. d'Hôtes in Cessières. Vanaf hier is de streek weer heel anders: heuvelachtig met veel bossen. De Ch. d'Hôtes lag in een zijstraatje van het dorp, tegenover de kerk, in een mooi aangelegde tuin met een klein zwembad en binnenin heel smaakvol gedecoreerd door mevrouw; meneer speelde zowat voor waakhond. Er waren 2 kamers (het mijne boven, met salon) en één beneden. Daar logeerde een koppel uit Normandië met wie ik 's avonds in het dorp gaan eten ben. Zij maakten veel wandelingen in de streek. Nogal zwaar gegeten, meer dan eigenlijk goed was, maar ik ben mezelf daar een beetje "laten gaan" en moest toch ook wel wat calorieën recupereren...

Totaal gereden vandaag: 88km @ 16,2km/u gemiddeld

Om 24u in bed.

(Wordt vervolgd)

Al de foto's van mijn Parijse fietstocht kan je alvast bekijken via:

http://picasaweb.google.be/marc.puttemans/ParisByBike#

Zeilerij - Corsica... Njet!

2008-06-20T23:32:00.010+02:00

Begin mei waren AZV collega Werner en ikzelf uitgenodigd door Daniël om zijn zeilboot - een Grand Soleil 45 - mee te bemannen voor een overtocht vanuit Cannes naar Corsica.

De eerste dag was er behoorlijk wat wind, maar zat hij niet in de goeie richting, zodat we voor de Franse kust blijven hangen zijn. De volgende dag viel de wind behoorlijk terug, en waren er daarbij nog problemen gerezen met de motor die op hoger toerental begon te sputteren wegens een condensafzetting in de dieseltank welke de waterafscheider niet voldoende kon verwerken. Een overtocht naar Corsica zat er bijgevolg niet meer in, wegens geen mogelijkheid tot professionele revisie van de motor tijdens het lange 1 mei weekend.

Daniël en Werner zijn zich dan met eigen spitsvondigheid gaan concentreren op een tijdelijk "stabiliseren" van het motorvermogen om ons toch nog wat kustvaart mogelijk te maken.

En we hebben er dan maar "het beste" van gemaakt met toch nog wat toffe en gemoedelijke zeilerij tussen St. Tropez en Cannes!

Sterretjes...

2008-06-18T21:40:00.005+02:00

Zo'n 30 jaar geleden volgde ik gedurende een jaar een boeiende avondcursus astronomie in de Volkssterrenwacht Urania in Hove http://www.urania.be/. Een uitermate boeiende lesgever daar was Gérard Bodifée met als onderwerp "planeten". Hij is zoveel meer dan "gewoon" maar een astrofysicus en biochemicus en kon op een rustige en heel meeslepende toon vertellen en verwondering meegeven over dat immense heelal boven ons. Naderhand heeft hij zich nog ontpopt als een zoeker naar het religieuze en filosofische, met nu al een indrukwekkende reeks boeken die daarover van zijn hand verschenen: een heel speciale man, die Gérard Bodifée!

Begin 2008 vernam ik dat de Volkssterrenwacht Mira uit Grimbergen http://www.mira.be/ ook een avondcursus theoretische sterrenkunde organiseerde en het benieuwde mij zeer te vernemen welke evolutie de moderne sterrenkunde allemaal heeft doorgemaakt, want dat zal wel wat geweest zijn in al die jaren... Ik heb Guido van AZV kunnen motiveren om ook in te schrijven.

En inderdaad, alleen al binnen ons "kleine" zonnestelsel heeft de sterrenkunde ondertussen al een hele evolutie doorgemaakt.

Hoeveel meer weten we al niet over het verre heelal en onze dichtere planeten en hun vele (nieuwe) manen dank zij ruimtetelescoop Hubble en ruimtesondes als Galileo. Pluto is ondertussen ook al gedegradeerd van een planeet naar een "plutoïde", zijnde alle objecten voorbij Neptunus... en daar zijn er weer al een hele boel van ontdekt. Na de zomer gaat de ontdekkingstocht verder... naar de verre sterrenstelsels en de grenzen van het heelal!

Nieuw logo vanaf vandaag!

2008-02-21T05:27:00.004+01:00

Verslag 6

2008-02-17T03:11:00.010+01:00

Vrijdag 15 februari en zaterdag 16 februari. Heel goed geslapen in Nisqually Lodge, welk opengehouden werd door een bejaard echtpaar, waarbij de man heel duidelijk onder de sloef van zijn ondernemende vrouw lag.
Ben dan van daaruit het park weer in gereden tot Longmire met de bedoeling nog verder door te gaan tot aan het punt wat men daar “Paradise” noemt. Normaal mag je voorbij Longmire alleen door met sneeuwkettingen, maar mij leek de weg redelijk goed bereidbaar tot zo halfweg, want dan werd het te glad, met daarbij nog klim- en bochtenwerk, terwijl de weg niet goed bleek geruimd. Dan maar terug naar Longmire gekeerd en daar nog wat geploeterd in de sneeuw rond het Parkhotel, maar je zakte daar zwaar in weg: ver kon je echt niet geraken zonder van die speciale sneeuwschoenen. Ik had gelezen dat ze die verhuurden en daar tochten in groep mee deden rond Longmire, maar enkel in de weekend tot mijn grote spijt.

Vermits het rond Mr Rainier niet veel verder te doen was dan tot waar ik was geraakt heb ik dan besloten van dan maar voort te trekken naar die andere berg: Mount St. Helens, in vogelvlucht zo’n 50km meer zuidwaarts gelegen, maar wel verder over de weg natuurlijk. Eigenlijk zijn al die “Mounts” hier (Hood, Baker, Olympia, Rainier, St. Helens) vulkanen en nog actieve ook. Dat is ook de reden waarom ze zo prominent in het landschap uitkomen met hun meestal kegelvormige vorm. Als je weet dat Mt. Rainier 4.400m hoog is (hoger dus dan de Mont Blanc) en niet echt deel uitmaakt van een bergmassief, dan kun je je voorstellen hoe imposant die vulkanen hier hun aanwezigheid in het landschap laten voelen.

Mt St Helens heeft in mei 1980 een wel bijzonder zware uitbarsting gekend, en was erg benieuwd om daar meer over te weten en te zien. Die vulkaan is eigenlijk horizontaal uitgebarsten na eerst enkele maanden letterlijk opzij te zijn opgezwollen met zo’n zichtbare 3m per dag. Na de uitbarsting was hij zo’n 400m lager geworden en wat vroeger de kegel ervan was is volledig verdwenen. De impact op de natuur er rond was navenant: de bomen van vele tientallen km bos in het rond zijn als lucifertjes afgeknakt geworden vooral door de horizontale blast van de uitbarsting. Gelukkig hadden de geologen het door hun metingen zien aankomen en iedereen uit de omgeving zoveel mogelijk geëvacueerd. Toch waren er nog enkele tientallen doden, vooral van waarnemers rond de berg die niet verwacht hadden dat het zo hevig ging zijn. Deze vrij zeldzame horizontale uitbarsting heeft ook een ongeziene modderstroom van vulkanische asse tot stand gebracht, welke maakte dat de Columbia rivier honderden km ver verzandde en scheepvaart onmogelijk werd. Men is dan gigantische infrastructuur werken begonnen om verdere alluviale verspreiding van die modder tegen te gaan, door bvb het aanleggen van een modderdam. Enfin, het moet wat geweest zijn, toen. En nu 28j later, lag die berg er daar zo vredig mooi en wit bij en waren rond de berg de dennebossen weer aan het schieten (na 28j mag dat wel!).

Naar verluid is Mt. Rainier nog veel gevaarlijker; men verwacht dat die wel eens ook van zich zou kunnen laten horen in de niet zo verre toekomst. Voor ik naar hier kwam had ik ook gelezen dat heel de regio eigenlijk “drijft” op een enorme massa opstuwende magma die wel eens met een cataclysmisch geweld zou kunnen open barsten… Laat ons hopen voor de mensen die hier wonen dat dat maar een beetje paniekzaaierij is dat nieuws!

Ook weer hier kon je door de wintertoestand niet zo dicht bij de berg geraken als normaal in de zomer mogelijk is.
Na nog een bezoek van het Mt St Helens Visitors Center ben in dan doorgereden terug naar Portland, zo’n 120km meer zuidwaarts. Zo kon ik de laatste dag nog rustig in Portland wat blijven hangen vooraleer terug te vliegen zondagmorgen heel vroeg. En die laatste dag was er dan nog een om in schoonheid te eindigen met mooi weer, waarvan deze laatste foto -getrokken deze avond in de buurt van mijn motel in Portland- van Mt Hood en de Colombia River mag getuigen!

Heel mijn toernee door Oregon en Washington is te bekijken op een Google kaart met opgezette fotos via http://picasaweb.google.com/marc.puttemans/TripOregonWashington/photo#map

Heb er toch van genoten!

Het blauw is uiteindelijk het traject geworden, door aanpassingen vanwege sneeuwtoestand...

Verslag 5

2008-02-15T05:50:00.015+01:00

Woensdag 13 februari. De dag diende zich aan met een stralend blauwe lucht, de eerste eigenlijk echt mooie dag van deze trip.
Vanuit Shelton ging het dan noordwaarts de Kitsap Peninsula in, een kleiner schiereiland naast het veel grotere Olympic schiereiland. Bedoeling was om zo bij Port Gamble te geraken als begin van de tour rond de Olympic Peninsula, het meest westelijk gelegen deel van de staat Washington. Onderweg daar naartoe: uitgestrekte dennenbossen gelegen langs een veelheid van baaien en kreekjes. Het is hier een paradijs voor zeilers die in rustiger water toch hun gang kunnen gaan.

Port Gamble was een echte ontdekking: een heel mooi en goed bewaard geheel van authentieke houten huizen, gelegen aan de Pudget Sound, waar men de woningen in de staat heeft gelaten zoals ze daar vroeger hebben moeten uitgezien: geen supermarkten, of hamburgertenten of andere rommelachtige toestanden die men zo dikwijls in de Amerikaanse gehuchten en steden ziet.

Een ervan was ingericht als Victoriaans theehuis en omdat het toch al tegen de middag ging ben ik daar dan maar binnengestapt voor een koffie met wat sandwiches. Men bood mij bij mijn koffie ook nog enkele “speciality” pralines aan, maar toen ik de eigenares vertelde dat ik Belg was, moest ze toch even weten wat ik van haar pralines vond, want ze kende wel onze reputatie in dat verband. En ik heb haar dan zo diplomatisch mogelijk laten verstaan dat haar pralines blijkbaar ook met een hoog gehalte aan cacaoboter waren gemaakt (wat een vereiste is voor goede pralines). Zo moest ik niet rechtstreeks zeggen dat haar pralines zo goed waren als de onze, want dat was niet waar…

Na Port Gamble, het Canal Hood overgestoken op weg naar Port Townsend, het havenstadje dat toegang geeft tot Pudget Sound. Het is een stadje met karakter en nog heel wat Victoriaanse huizen. Vanuit Port Townsend dan doorgereden naar het Olympic National Park, om daar op de flank van de berg Mount Olympus (2500m) de Hurricane Ridge op te rijden die een heel mooi uitzicht geeft op Vancouver Island in Canada. Spijtig genoeg was deze weg halfweg de route gesloten wegens nog teveel sneeuw en geen ruiming daarvan. Dan maar terug afgezakt naar de havenstad Port Angeles, de meest noordelijke stad van de Olympic Peninsula met aan de overkant op enkele kilometers: Vancouver Island.
Port Angeles is een uitvoerhaven van het vele hout dat hier in de omgeving gewonnen wordt. Overal kom je dan ook van die zware vrachtwagens tegen met dikke boomstammen op. Maar Port Angeles is zo’n weinig aantrekkelijke stad dat ik er niet wou verblijven. Van op de havengeul keek je ook uit op een groot industrieel complex van rokende pulpfabrieken.
Dan maar verder door naar het westen getrokken op zoek naar een overnachtingsplaats. Nu is het zo dat je éénmaal voorbij Port Angeles in een zeer dun bevolkte en mooie streek terecht komt, waar in de winterperiode geen logies te vinden is.

Uitgestrekte bossen en een groot gletsjermeer (Lake Crescent) dwongen mij dan maar 50km ver door te rijden tot het volgende stadje: Forks, gelegen aan het noordwestelijke deel van het Olympisch schiereiland.
Daar wou ik per sé in een B&B verblijven want die waren er hier wel wat had ik gelezen. Forks is vooral in de zomer populair bij vissers (hier zit veel zalm) en wandelaars. Bij de eerste B&B die ik vond, de “Fishermans Widow” was de “weduwe” blijkbaar niet thuis; bij de tweede met de mooie naam “Misty Valley”, deed men in de winter geen B&B, maar de derde B&B die ik aandeed was prijs! Bij Susan & Bill in hun prachtige woning aan de rand van Forks, de Miller Tree Inn. Susan en Bill konden voor geen avond eten zorgen, want dat blijkt niet te mogen van de overheid voor B&B, maar verwezen mij dan maar naar een restaurantje in Forks, waar je redelijk goed kon eten. Met een kippensoep en een Caesars salad was ik daar toch tevreden mee. In dat restaurant zaten in mijn buurt vissers te vertellen hoe ze met hun boot tegen een rots waren gebotst en daardoor wat water maakten, en ook een tafel met “loggers” die maar aan het afgeven waren op die environmentalisten omdat die het met hun beperkingen alles toch zo moeilijk maakten.
Na nog een gezellig avondgesprek bij het hardvuur met Susan & Bill en hun witte kat Tommy, gaan slapen zo rond 21u30.

Donderdag 14 februari Om 6u ’s morgens reeds hoorde ik de luide stemmen van de 2 vissers aan het ontbijt die ook in de Miller Tree Inn logeerden en volgens Bill niet konden wachten om aan hun visactiviteiten te beginnen. Hij vertelde mij dat ze leefden van hun B&B dat ze al een tiental jaren open hielden. Zoals ik kon afleiden uit het gastendagboek hadden ze wel heel wat getrouwen uit de regio Seattle die hier in de omgeving komen wandelen langs de speciaal aangegeven “trails”. Ook al wat Europeanen en zelfs Japanners waren al langs geweest.
Bill raadde mij aan om vooraleer door te rijden naar Mount Rainier, nog eens de Quileute Indian Reservation aan te doen en daar wat langs het strand te gaan wandelen. Dat heb ik dan ook gedaan, langs een strand dat bezaaid was met boomstammen vanwege de storm die hier vorige week moet gewoed hebben.

Daarna langs Route 101 verder doorgereden naar het Zuiden op weg naar Mount Rainier. Vanaf Forks rij je wel bijna 100km naar het zuiden langs prachtige, eenzame landschappen van uitgestrekte dennenbossen, kustgebieden en meren, met heel weinig verkeer, buiten de regelmatige trucks geladen met zware boomstammen. Houtwinning is hier wel veruit de belangrijkste economische activiteit. Op een haar na ook bijna zonder benzine gevallen, omdat in heel dat gebied geen benzinestations te vinden zijn.

In Aberdeen eindigt plots het verlaten landschap van het Olympisch schiereiland en kom je weer terecht in die typisch Amerikaanse rommel gebieden van benzinestations, tweede hands autoverkopen, shopping centra, hamburger tenten. Van daaruit weer oostwaarts doorgestoken via Route 12 recht naar het Mount Rainier National Park. Alhoewel het vandaag een schitterende dag was, heeft Mount Rainier (4.400m hoog) blijkbaar een eigen klimaatgebied rond zich, want omgeven door dikke wolkensluiers.

Ben dan doorgereden tot in het park zelf, waar de temperatuur zienderogen daalde tot onder het vriespunt, en weer hopen sneeuw te vinden was.

Het enige hotel van het park in Longmire was echter te duur vond ik en ben daarom voor de nacht het park weer uitgereden om dan voor de helft van de prijs te logeren in een heel verzorgde lodge, de Nisqually Lodge: echt een aanrader. En op de parking staat maar één wagen: de mijne... Naar het schijnt begint morgen vrijdag hier een officieel en verlengd weekend tot en met maandag wegens “Presidents Day” en dan verwacht men veel meer volk!

Verslag 4

2008-02-13T07:07:00.011+01:00

Maandag 11 februari. Het management van het hotel voelde zich een beetje verantwoordelijk voor wat mij overkomen was – stond geparkeerd vlak aan de ingang van het hotel – en boden aan om het ontbijt niet aan te rekenen (toevallig was het ontbijt hier niet in de kamerprijs inbegrepen) en hebben dan nog goed geassisteerd om het gebroken glas op te ruimen en mijn auto wat op te kalefateren voor de rit naar Seattle. Ja, service is hier erg belangrijk.
De hele voormiddag is dan gegaan naar die rit naar Seattle om een vervangwagen te verkrijgen en die was er dan ook na de middag. Ook hier hebben ze mij als compensatie voor de geleden commotie een gratis “upgrade” gegeven, in de vorm van een wagen in een hogere categorie: een Pontiac G6. Maar heb al vastgesteld dat het verbruik ook navenant is, al kost de benzine hier nog altijd maar zo’n 2,9$ per Gallon (=0,35 Eurocent/Liter), minder dan ¼ van de prijs bij ons: allemaal niet echt ecologisch dus.

Daarna teruggekeerd naar Everett voor dat geplande bezoek aan de Boeing fabrieken. Heel erg de moeite. In Everett assembleren ze al de commerciële 747, 767, 777 en nu ook de 787. Productie van de onderdelen gebeurt over de hele wereld en de “sub-assemblies” worden naar Everett overgebracht met 6 van die speciaal omgebouwde 747’s.

Heb mij dan ook ingeschreven bij de 2 uur durende bezoekerstour aan de reusachtige assemblage hall van Boeing. Op zijn Amerikaans gezegd natuurlijk: “ze biggest in ze world”: een gebouw van 0,5km breed en 1km lang met een dak van zo’n 30m (of was het 40m?) hoog: echt indrukwekkend. Hier werkt men 24-7 zoals ze hier zeggen: de klok rond in shiften van 9000 man per shift. Als er een shiftwissel is bij Boeing, dan voel je dat aan het verkeer in de hele omgeving. Vanop een hoger gelegen “visitors gallery” in het gebouw, kan je heel goed de verschillende assemblage fases zien. De logistiek van deze gigantische assemblage moet onvoorstelbaar complex zijn.
Toevallig konden we juist meemaken dat een vertikaal staartvlak op een 767 werd gehesen: heel imposant! Spijtig genoeg waren fototoestellen en gsms verboden en moesten we deze bij aanvang van het bezoek in speciale “lockers” opbergen, ahhhhggggrrrrrrr! Geen fotos dus, wel een klein brochuurtje.

Vroeger duurde het zo’n 3 maand om een 747 buiten te krijgen en nu is men juist overgeschakeld op een bewegende montagelijn, zoals bij de bouw van auto’s, van slechts 3 dagen voor de allernieuwste 787! Wat zou Airbus hier allemaal vinden? Maar die zijn gerust in het succes van hun allernieuwste Airbus380 dubbeldekker.
Ik moest wel lachen met Boeings reclame slogan “If it is not Boeing, I am not going…”

Op die nieuwe 787 “Dreamliner” (wat zijn ze toch poëtisch) heeft Boeing duidelijk heel veel ingezet in gebruik van nieuwe en lichtere composiet materialen, lagere emissie normen en geluid: het moet een heel nieuw soort toestel worden… De verkoopspraat van de tourgids stond niet stil. Ze beweren dat ze al zo’n geweldig orderboek hebben dat je nu al 10j moet wachten wil je je 787 besteld krijgen. In de assemblage hall hebben we de eerste 4 modellen gezien die nu uitgebreid door de FAA worden getest op productie niveau. Dit jaar moet het eerste commerciële model van de band gaan en dan gaat de productie volop beginnen draaien.

Na deze tour ben ik mij buiten aan het Boeing vliegveld nog een tijd blijven vergapen aan de touch-and-go testvluchten die men daar met een nog ongeschilderde 767 aan het maken was.

Bezuiden Seattle heeft Boeing nog een assemblage en productiecentrum voor hun kleinere toestellen als hun heel succesvolle 737, maar dat mag je alleen maar bezoeken als je er een koopt! Niet dus.

Dinsdag 12 februari. Overnacht in een motel in Bothell, ergens tussen Everett en Seattle. Bedoeling was vandaag af te zakken tot in de buurt van Olympia, om de volgende dagen van daaruit te beginnen aan een tour van de Olympic Peninsula, een mooi en meest westelijke gedeelte van de Staat Washington.

Op weg terug naar Seattle, viel het mij weer op dat het verkeer hier in feite heel vlot verloopt, alhoewel ook heel druk, vooral rond de steden. En de reden daarvan is dat iedereen zich heel goed aan de snelheidsbeperkingen houdt en je daardoor steeds een effect van blokrijden verkrijgt. Plezant ook is vast te stellen hoe men tewerk gaat aan de kruispunten. Als er geen lichten staan, zal aan de kruispunten bijna steeds een stop teken staan voor iedereen. Het princiepe is dan niet de voorrang van rechts, maar wel wie eerst komt, eerst maalt. En dat werkt heel goed, want iedereen stopt mooi bij het stopteken en volgt de volgorde van aankomst aan het kruispunt. Ook bij het afslaan naar rechts bij een kruispunt met lichten, geldt dat men mag afdraaien naar rechts, zelfs bij een rood licht, op voorwaarde dat er niemand afkomt van links.

In Seattle een wandeling gemaakt langs het Gas Works Park, een plek waar vroeger een gasfabriek stond en welk nu volledig gerenoveerd is geworden als park, met magnifiek zicht op het centrum van de stad. In de stad nog een grote shopping mall binnen gestapt en daar wat aan people watching gedaan.

Daarna op weg naar Tacoma via de internationale luchthaven van Seattle, welke Seatac genoemd wordt, naar de naam van de 2 steden waar tussen deze luchthaven ligt: nl. Seattle en Tacoma, een havenstad zo’n 50km bezuiden Seattle. In Tacoma het mooie Museum of Glass bezocht: echt de moeite.

Daarna verder tot in de stad Olympia, de officiële hoofdstad van de staat Washington. Olympia is vrij groen, gaat prat op haar State Capitol en heeft een prachtige waterfront met uitzicht op de besneeuwde bergen van het schiereiland met dezelfde naam: Olympia.

Tenslotte in Shelton -langs Route 101-overnacht in een klein motel en daar dan op TV het verloop van de Amerikaanse verkiezingen gevolgd… Obama blijkt meer en meer door te breken.

Verslag 3

2008-02-10T03:16:00.001+01:00

Overal waar ik verblijf vraag en krijg ik een "senior discount" van zo'n 10% in de motels... Dat is natuurlijk prettig, maar tegelijk ook minder prettig: zou ik er dan al zo oud uit zien, want ze vragen nooit naar mijn paspoort? Deze trip is in alle geval de laatste die gemaakt wordt als 50-jarige: dat besef begint goed door te dringen!

Zaterdag 9 februari, begonnen als stralende dag en de temperatuur steeg die dag in de lager gelegen gedeelten tot 57°F (=14°C!) tegen 44°F (6°C) bij mijn aankomst vorige week. Zou ik dan zoveel warmte uitstralen??? Of is het de warmte die zich blijkbaar ook in België laat gevoelen?

Die dag moest in alle geval de Mount Hood dag worden, en inderdaad! Mount Hood ligt zo'n 80 km oost van Troutdale waar overnacht. En al vrij snel was die berg te zien: perfect, met een brede basis en gelijkmatig puntig wordend aan de top, bijna 4000m hoog, omgeven door frêle wolkjes, volledig wit besneeuwd, imponerend, majestueus! En het verkeer er naartoe langs Route 26 via Sandy, Rhododendron en Govt Camp kwam ook goed op gang, want... weekend. Er stak mij zelfs een aanhangwagen voorbij met daarop aub 3 sneeuwscooters. Langs de weg bleef de sneeuw meer en meer liggen tot er op de duur tussen metershoge muren van sneeuw moest worden gereden. Uitgestapt en rondgelopen in het skistation Govt Camp waar flink werd geskied op de omliggende pistes. Daar nog gepraat met een koppel die hun autistische zoon kwamen aanmoedigen bij het nemen van skilessen. Als je weet dat autisten een hekel hebben aan het onbekende en het onzekere, dan kan dat tellen; maar misschien was hij slechts licht autistisch.

Mount Hood bleef heel de tijd mijn blik trekken en de weg er naartoe en er rond was goed open gehouden, ondanks de pakken sneeuw. Ben er dan met een boog omheen noordwaarts kunnen rijden via Route 38, wat toch doenbaar was zonder sneeuwkettingen mits een rustig tempo natuurlijk. Onderweg toch nog geriskeerd om links af te slaan op een kronkelende weg naar het ski resort Cooper Spur, ten NO van de berg. Op een bepaald moment mocht je niet meer verder en kon je -gratis, want service geven ze wel in de VS- met een busje met sneeuwkettingen naar dat station worden gebracht. Dat heb ik dan ook gedaan, maar vrij druk ook daar!
En natuurlijk veel fotos genomen van Hood...

In de afdaling verder noordwaarts gereden tot aan het stadje River Hood aan de Colombia River... en al de sneeuw was weer weg! De vallei van de Colombia River oostwaarts gevolgd tot in The Dalles om dan de rivier over te steken naar de Staat Washington. De rivier is uitgeslepen door gigantische waterverplaatsingen gedurende de laatste ijstijd en was vroeger een centrum voor huidenhandel bij de Indianen. Het landschap is daar echter niet zo mooi, aangezien bijna volledig kaal, zonder bomen!

Mijn bestemming voor die dag was Toppenish, oostwaarts van mount Rainier, op weg naar Seattle. Daarom weer de bergen ingeklommen via Route 97 en weer tussen de sneeuw over de Satus bergpas. Onderweg halt gehouden op een plaats met een prachtig zicht op zowel Mount Hood als Mount Adams (of was het Rainier?), want die jongens kan je honderden km ver zien! Deze streek was weer Alpijns met veel sparrenbossen, maar verderop in de afdaling werd het weer kaal naar een hoogvlakte toe waar Toppenish mijn nachtverblijf ging worden in motel Best Way Inn Suites, met een grote en mooie kamer voor 60$ (ongeveer 45€) incl. ontbijt: daar kan je echt niet voor sukkelen.

De moteluitbater was een Indiër uit Gujarat die een jaar of 5 geleden naar de VS was uitgeweken en daar dit motel had overgenomen. Heb bij het uitchecken met hem nog gepraat over de Amerikaanse verkiezingen en terwijl hij om begrijpelijke redenen het achterste van zijn tong niet liet zien, kwam ik wel open en bloot uit voor mijn sterke voorkeur voor Barack Obama. Zaterdagavond was hij tenandere in de Staat Washington uitgekomen als de voorkeur kandidaat van de Demokraten. En ik vind dat heel ok! Hij heeft erg veel charisma en komt heel geloofwaardig over. Voor Hillary Clinton heb ik het heel wat minder. Het blijkt dat Obama het vooral moet hebben van de jongeren en de mannen (!), terwijl Clinton van de ouderen (>50j) en de vrouwen… Reken mij dus maar in het kamp van de jongeren!

Na dit onderonsje dan van start gegaan richting Seattle, NW op Route 82 via Yakima (weer een Indiaanse naam), en Ellensburg en dan via Route 90 over de Snoqualmie Pass waar heel veel sneeuw was gevallen de afgelopen dagen. Die route was wel spectaculair, maar het heel slechte weer was ook spectaculair: vooral sneeuwregen.

Onderweg nog blijven plakken in een rokerig truckerscafé en dan vooraleer af te zakken naar Seattle nog een ommetje gemaakt langs een “educatief” waterproject, rijkelijk gesponsord door Microsoft, maar het project lag zogoed als stil wegens winter. Seattle is namelijk de thuisbasis van Bill Gates en zijn Microsoft en de stad is ook gekend voor zijn vele software bedrijven.

Vermits het zondag was heb ik beslist om diezelfde dag nog het stadscentrum aan te doen, want had gelezen dat Seattle berucht is om zijn files in de week. En zelfs op zondag waren er nog grote files. Dan in het centrum geraakt en wat mij opviel was het bijzonder hoge aantal aan daklozen dat overal rondhangt. Het contrast met het flamboyante Microsoft wordt er des te groter door. Nochtans is het een stad met een prachtige ligging langs vele grote baaien en inhammen (oa Pudget Sound). Om over dit alles een goed overzicht te hebben, ben ik dan de gekende “Space Needle” opgelift. Deze is een reliek van de wereldtentoonstelling van Seattle in 1962 (juist na die van Brussel in 1958) en iets minder hoog dan de Eiffeltoren, maar toch een prachtig uitzichtspunt over de hele omgeving honderden km ver: oa Mount St. Helens, Mount Rainier, Mount Adams en zelfs Mount Hood: maar niks van dat alles te zien, aangezien zeer lage bewolking.

Omdat je in Seattle niet veel kunst en cultuur moet gaan zoeken (wel een fantastisch aquarium!) ben ik dan voor de avond doorgereden naar Everett, een 50km ten noorden van Seattle en thuisbasis van Boeing, want dat wil ik maandag bezoeken. De “Future of Flight” building concentreert alle bezoeken aan Boeing en ligt juist naast de luchthaven van Boeing zelf, Paine Field, waar heel wat modellen worden geassembleerd. Toen ik daar aankwam tegen de avond, landde daar juist zelfs een hele dikke, buitenmaatse 747 die vliegtuigonderdelen vervoert van fabriek naar fabriek (te vergelijken met de ‘Guppy” van Airbus).

Ben dan gaan inchecken in een hotel in de directe buurt van het vliegveld en toen ik een kwartiertje later mijn bagage uit de koffer van mijn auto wilde halen, had een onverlaat de linker zijruit van mijn auto ingeslagen en er de GPS uitgepikt (dat is nu al de 2de keer dat mij dat overkomt!) Probleem, probleem… maar direct wel de politie gebeld en de autoverhuurder en morgen mag ik al een vervangwagen gaan halen in Seattle, maar dan moet ik wel 50km rijden met de haren in de wind! Gelukkig had ik mijn geld en reisdocs bij mij gehouden in mijn rugzak en zat de rest van mijn bagage nog onaangeroerd in de koffer!

Groet aan de lezers!

Verslag 2

2008-02-09T06:26:00.001+01:00

Aan het begin van de 2de dag bleken er toch wat opklaringen in de lucht te zitten... en op weg naar Tillamook, een stadje op zo'n 120 km ten westen van Portland aan de Pacific Coast.

Om daar te geraken moest nog een heuvelachtig gebied -genre Ardennen- worden doorkruist, met meer en meer sneew van toch zo'n 30cm langs de weg (hoogste punt 1600 voet).

Ondertussen verslechterde het weer weer aanzienlijk met sneeuwregen en slechte zichtbaarheid. Eens door die heuvels daagde Tillamook op, een klein stadje, cenrum van de zuivelteelt, met ook een heus Air Museum ondergebracht in een reusachtige hangar die in de 2de wereldoorlog dienst had gedaan als garage voor zeppelins, die de kust moesten bewaken teggen de Jappen.

Vanaf Tillamook zuidwaarts via de Route 101 op weg naar het eindpunt van die dag: Florence.
Route 101 wordt als een "Scenic Route" omschreven, en ze deed mij ook wel denken aan de Great Ocean Road ten westen van Melbourne in Australië, maar die was toch nog wel mooier en vooral veel zonniger!

Onderweg heel veel spectaculaire "viewpoints" van de Pacific. Verder door tot in Lincoln City, een drukke, rommelige kuststad; daar binnen gestapt in een Wal-Mart om dat eens te bekijken. Wal-Mart is een soort Grand Bazar, maar dan wel groter.

Op weg ook overal Whale Spotting areas (vooral orcas), maar hoe ik ook keek: niks te zien, al was de zee bijzonder woest en stormachtig, wat dat wel erg moeilijk maakte
En dan verder naar Newport, thuishaven van de orcafilm "Free Willy" (de Willy is ondertussen weer naar zijn thuis ergens rond Noorwegen). In Newport gestopt -niet om het bekende aquarium te bezoeken- maar wel het Hartfort Marine Science Center vd Univ. van Oregon: een interactieve tentoonstelling over de biologie van de zee en de rol van de visserij daarin.

Nog verder zuidwaarts in Yatchats uitgestapt, een kuststadje met goed bewaarde houten huizen. Vanaf Yatchats werd de weg almaar mooier, maar toen bleek de batterij van mijn camera plat...

Onderweg bleef het wel maar gieten, zodat ik daardoor toch geen zonnige beelden heb gemist.

Overal kom je ook motels tegen, gelegen op de mooiste plekken met zicht op zee, juist boven de beach en deze tijd van het jaar ook heel goedkoop.

Tenslotte aangekomen en gelogeerd in Florence, een stadje met karakter, met een mini vissersvloot langsheen de Siuslaw River (nooit van gehoord!) die wat verder in zee uitgeeft.

De volgende dag was mijn doel: weer weg van de kust, oostwaarts tot in Eugene en dan noordwaarts tot tegen de grens met Washington State.

Die dag was het ook weer fel betrokken en mistig om te beginnen, zodat de omliggende heuvels bijna niet te zien waren.

Na zo'n 30km op weg naar Eugene, mijn postkaarten gepost in Mapleton, in een eenzaam postkantoor langs de baan en dan weer verder door de heuvels naar Eugene.

Hier geen sneeuw, maar wel een heel slechte weg vol putten, kapot gereden door van die "roadtrains" die ze nu in Belgiê blijkbaar ook willen. Het verkeer in de VS verloopt anders bijzonder vlot, omdat iedereen op cruise control aan practisch dezelfde snelheid rijdt van +-50 mijl en er dus geen vertragingen of inhaalmanoeuvers nodig zijn.

Bij het binnenkomen van Eugene: eindeloos veel shopping centers en dan naar het centrum getrokken en gewandeld in en langs de gekende Eugene Universiteit met een heel uitgestrekte campus in veel groen. Overal in de stad tenandere wordt de studenten "discounts" aangeboden in eet- en drankgelegenheden.

Daarna terug naar het Noorden, naar Salem, via de Interstate 5 (de I-5). Halfweg in Albany rondgelopen in weer zo'n groot shoppingcentrum en een sandwichlunch genomen, want ik weiger pertinent een van die duizenden hamburger- taco- en andere tenten binnen te stappen. Maar mij valt toch ook altijd weer op hoe heel klantvriendelijk men steeds en overal weer is.

En dan naar Salem, als referentie voor mijn vader die daar als jonge gast 65 jaar geleden bijna naartoe was geëmigreerd... maar het is de Congo geworden! Salem is niks speciaals, maar heeft wel nogal wat van die typische Amerikaanse wijken met houten villaatjes. Sorry, Salem is wel de hoofdstad van Oregon!

Na Salem ben ik nog via Silverton -ten Oosten van Salem- naar het hogerop gelegen Silver Falls National Park gereden, waar wel nogal wat sneeuw lag en kampeergelegenheden in houten blokhutten, maar blijkbaar alleen maar voor de zomer bestemd.

Om de dag af te sluiten, uiteindelijk verder door naar het noorden getrokken, naar de valei van de Columbia River, om er te belanden en te logeren in een Travelodge Motel in Troutdale, als basis voor een poging die ik morgen toch maar wil trachten te ondernemen om rond Mount Hood te trekken... Dat moet prachtige zichten opleveren!

;

Ik heb ook den truk gevonden om mijn fotos te "plakken" op een kaart van Google op de exacte locatie waar ze getrokken zijn. Je kan dat zien via mijn foto webalbum:

http://picasaweb.google.com/marc.puttemans/TripOregonWashington?authkey=ahuy-T-t5IY

en klik dan op "kaart weergeven"; Je moet dan inzoemen op die kaart en de kaart met je muis verslepen om dat meer precies te zien...

Washington & Oregon Verslag 1

2008-02-07T07:31:00.002+01:00

Gisteren aangekomen in Portland met Alaska Air vanuit Boston na een behoorlijk "bumpy ride" met een daling door een sneeuwstorm... gelukkig zijn ze dat gewoon bij Alaska Air.

Nu weet ik ook waarom de Staten Washington & Oregon "het regengat van de VS" worden genoemd! Heel de dag massaal geregend. In Portland overdag zo'n 4°C (ook warmer dan gewoonlijk) met veel regen en in het omliggende (de Cascade Range) sneeuw vanaf 1000 voet.

Deze morgen mijn bakske in ontvangst genomen -een Chevrolet Cobalt- en daarbij vernomen dat het plaatsen van sneeuwkettingen de verzekering "void" maakt! Dus... niet teveel proberen om wellustig met de auto in de sneeuw te wentelen en dus het geplande reisschema wat moeten bijsturen = spijtig genoeg geen tocht naar de natuurparken van Mount Hood, Mount St. Helens en Mount Rainier, want die liggen allemaal flink hogerop en de wegen daarnaartoe mogen alleen maar met sneeuwkettingen worden aangevat, als ze al doortocht toelaten, want nogal wat wegen daarnaartoe blijken afgesloten te zijn.

Activiteit vandaag dan beperkt tot het verder inwinnen van wegcondities voor aangepaste planning voor de komende dagen en dan nog 2 uitstappen vandaag: één naar de Waterfront in het centrum van Portland (aan de Willamette River) en één naar een vogelnatuurgebied te NW van Portland.

Het centrum van Portland binnen te rijden was niks, maar er weer uit weg geraken door die Garmin GPS die steeds maar weigerde van op tijd aan te geven of het links of rechts was... geef mij maar een Mio.

Het Sauvie Island vogelnatuurgebied was wel indrukwekkend als uitgebreid overwinteringsgebied ten NW van Portland gelegen langs de Columbia River. Miljoenen vogels overwinteren hier jaarlijks vanuit Canada en Alaska: vooral Canadese ganzen -wat anders?-, eenden, pijlstaarten, kraanvogels...

Ten slotte toch maar weer een vettig avondmaal moeten nemen, want dat kennen ze echt niet in Amerika: een schotel voeding dat niet barst van de caloriën. In Europa eten we toch wel een flink stuk gezonder denk ik zo.

Kijk ook maar eens verder naar de andere bijhorende fotos die regelmatig aangevuld gaan worden met nieuwe, onder:

http://picasaweb.google.com/marc.puttemans/TripOregonWashington?authkey=ahuy-T-t5IY

Off to Corsica in May!

2008-01-26T11:19:00.000+01:00

Isn't it nice to have friends as Daniël, who invited another friend and myself to make a sailing trip with his boat from Cannes to the island of Corsica -and back- in May? Look forward to it!
Beware of the above picture: Daniël was not drunk, but standing well upright, while the boat was tilting over during a trip along the coast of Southern Portugal last year... that was the real situation in this picture.

60 years = Italy!

2008-01-15T23:52:00.001+01:00

Early sept 2008 = family anniversary reunion in Tuscany (Loro Ciuffenna).
Looking forward to enjoy the place together!

The event will take place... here...

Planned trip to NW of the US

2008-01-12T11:44:00.000+01:00

I booked a trip to the NW of the US: Oregon & Washington.
Arrival in Portland Feb. 5 and then further on with a rented car to Newport, Coos Bay, Klamath Falls, Crater Lake, Bend, Mount Hood, Mount St. Helens, Mount Rainier, Seattle, Port Angeles and back to Portland.
Hope to see lots of snow, but wonder about winter road conditions... will see!

Bezoek Toon & co

2008-01-12T11:37:00.000+01:00

Afgelopen week zijn Toon & co op bezoek geweest bij ons in België om dan door te reizen naar Eurodisney. Plannen werden ook gemaakt om met z'n allen een weekje in Toscanië door te brengen in een huurhuis, als basis voor uitstapjes. Begin september 2008 werd verkozen als periode.

Why this blog?

2007-12-18T11:10:00.000+01:00

I wonder why... Anyway, I do not intend to squander away my privacy on the internet...
But would like to experiment a bit with this medium. Trying out new ways, means and techniques has always been part of myself...
Have a look also at my (static) website:
http://www.marcputtemans.net