Marc's Events & Meeting Place: Verslag 6

Vrijdag 15 februari en zaterdag 16 februari. Heel goed geslapen in Nisqually Lodge, welk opengehouden werd door een bejaard echtpaar, waarbij de man heel duidelijk onder de sloef van zijn ondernemende vrouw lag.
Ben dan van daaruit het park weer in gereden tot Longmire met de bedoeling nog verder door te gaan tot aan het punt wat men daar “Paradise” noemt. Normaal mag je voorbij Longmire alleen door met sneeuwkettingen, maar mij leek de weg redelijk goed bereidbaar tot zo halfweg, want dan werd het te glad, met daarbij nog klim- en bochtenwerk, terwijl de weg niet goed bleek geruimd. Dan maar terug naar Longmire gekeerd en daar nog wat geploeterd in de sneeuw rond het Parkhotel, maar je zakte daar zwaar in weg: ver kon je echt niet geraken zonder van die speciale sneeuwschoenen. Ik had gelezen dat ze die verhuurden en daar tochten in groep mee deden rond Longmire, maar enkel in de weekend tot mijn grote spijt.

Vermits het rond Mr Rainier niet veel verder te doen was dan tot waar ik was geraakt heb ik dan besloten van dan maar voort te trekken naar die andere berg: Mount St. Helens, in vogelvlucht zo’n 50km meer zuidwaarts gelegen, maar wel verder over de weg natuurlijk. Eigenlijk zijn al die “Mounts” hier (Hood, Baker, Olympia, Rainier, St. Helens) vulkanen en nog actieve ook. Dat is ook de reden waarom ze zo prominent in het landschap uitkomen met hun meestal kegelvormige vorm. Als je weet dat Mt. Rainier 4.400m hoog is (hoger dus dan de Mont Blanc) en niet echt deel uitmaakt van een bergmassief, dan kun je je voorstellen hoe imposant die vulkanen hier hun aanwezigheid in het landschap laten voelen.

Mt St Helens heeft in mei 1980 een wel bijzonder zware uitbarsting gekend, en was erg benieuwd om daar meer over te weten en te zien. Die vulkaan is eigenlijk horizontaal uitgebarsten na eerst enkele maanden letterlijk opzij te zijn opgezwollen met zo’n zichtbare 3m per dag. Na de uitbarsting was hij zo’n 400m lager geworden en wat vroeger de kegel ervan was is volledig verdwenen. De impact op de natuur er rond was navenant: de bomen van vele tientallen km bos in het rond zijn als lucifertjes afgeknakt geworden vooral door de horizontale blast van de uitbarsting. Gelukkig hadden de geologen het door hun metingen zien aankomen en iedereen uit de omgeving zoveel mogelijk geëvacueerd. Toch waren er nog enkele tientallen doden, vooral van waarnemers rond de berg die niet verwacht hadden dat het zo hevig ging zijn. Deze vrij zeldzame horizontale uitbarsting heeft ook een ongeziene modderstroom van vulkanische asse tot stand gebracht, welke maakte dat de Columbia rivier honderden km ver verzandde en scheepvaart onmogelijk werd. Men is dan gigantische infrastructuur werken begonnen om verdere alluviale verspreiding van die modder tegen te gaan, door bvb het aanleggen van een modderdam. Enfin, het moet wat geweest zijn, toen. En nu 28j later, lag die berg er daar zo vredig mooi en wit bij en waren rond de berg de dennebossen weer aan het schieten (na 28j mag dat wel!).

Naar verluid is Mt. Rainier nog veel gevaarlijker; men verwacht dat die wel eens ook van zich zou kunnen laten horen in de niet zo verre toekomst. Voor ik naar hier kwam had ik ook gelezen dat heel de regio eigenlijk “drijft” op een enorme massa opstuwende magma die wel eens met een cataclysmisch geweld zou kunnen open barsten… Laat ons hopen voor de mensen die hier wonen dat dat maar een beetje paniekzaaierij is dat nieuws!

Ook weer hier kon je door de wintertoestand niet zo dicht bij de berg geraken als normaal in de zomer mogelijk is.
Na nog een bezoek van het Mt St Helens Visitors Center ben in dan doorgereden terug naar Portland, zo’n 120km meer zuidwaarts. Zo kon ik de laatste dag nog rustig in Portland wat blijven hangen vooraleer terug te vliegen zondagmorgen heel vroeg. En die laatste dag was er dan nog een om in schoonheid te eindigen met mooi weer, waarvan deze laatste foto -getrokken deze avond in de buurt van mijn motel in Portland- van Mt Hood en de Colombia River mag getuigen!