Verslag 3

Overal waar ik verblijf vraag en krijg ik een "senior discount" van zo'n 10% in de motels... Dat is natuurlijk prettig, maar tegelijk ook minder prettig: zou ik er dan al zo oud uit zien, want ze vragen nooit naar mijn paspoort? Deze trip is in alle geval de laatste die gemaakt wordt als 50-jarige: dat besef begint goed door te dringen!

Zaterdag 9 februari, begonnen als stralende dag en de temperatuur steeg die dag in de lager gelegen gedeelten tot 57°F (=14°C!) tegen 44°F (6°C) bij mijn aankomst vorige week. Zou ik dan zoveel warmte uitstralen??? Of is het de warmte die zich blijkbaar ook in België laat gevoelen?


Die dag moest in alle geval de Mount Hood dag worden, en inderdaad! Mount Hood ligt zo'n 80 km oost van Troutdale waar overnacht. En al vrij snel was die berg te zien: perfect, met een brede basis en gelijkmatig puntig wordend aan de top, bijna 4000m hoog, omgeven door frêle wolkjes, volledig wit besneeuwd, imponerend, majestueus! En het verkeer er naartoe langs Route 26 via Sandy, Rhododendron en Govt Camp kwam ook goed op gang, want... weekend. Er stak mij zelfs een aanhangwagen voorbij met daarop aub 3 sneeuwscooters. Langs de weg bleef de sneeuw meer en meer liggen tot er op de duur tussen metershoge muren van sneeuw moest worden gereden. Uitgestapt en rondgelopen in het skistation Govt Camp waar flink werd geskied op de omliggende pistes. Daar nog gepraat met een koppel die hun autistische zoon kwamen aanmoedigen bij het nemen van skilessen. Als je weet dat autisten een hekel hebben aan het onbekende en het onzekere, dan kan dat tellen; maar misschien was hij slechts licht autistisch.


Mount Hood bleef heel de tijd mijn blik trekken en de weg er naartoe en er rond was goed open gehouden, ondanks de pakken sneeuw. Ben er dan met een boog omheen noordwaarts kunnen rijden via Route 38, wat toch doenbaar was zonder sneeuwkettingen mits een rustig tempo natuurlijk. Onderweg toch nog geriskeerd om links af te slaan op een kronkelende weg naar het ski resort Cooper Spur, ten NO van de berg. Op een bepaald moment mocht je niet meer verder en kon je -gratis, want service geven ze wel in de VS- met een busje met sneeuwkettingen naar dat station worden gebracht. Dat heb ik dan ook gedaan, maar vrij druk ook daar!
En natuurlijk veel fotos genomen van Hood...


In de afdaling verder noordwaarts gereden tot aan het stadje River Hood aan de Colombia River... en al de sneeuw was weer weg! De vallei van de Colombia River oostwaarts gevolgd tot in The Dalles om dan de rivier over te steken naar de Staat Washington. De rivier is uitgeslepen door gigantische waterverplaatsingen gedurende de laatste ijstijd en was vroeger een centrum voor huidenhandel bij de Indianen. Het landschap is daar echter niet zo mooi, aangezien bijna volledig kaal, zonder bomen!


Mijn bestemming voor die dag was Toppenish, oostwaarts van mount Rainier, op weg naar Seattle. Daarom weer de bergen ingeklommen via Route 97 en weer tussen de sneeuw over de Satus bergpas. Onderweg halt gehouden op een plaats met een prachtig zicht op zowel Mount Hood als Mount Adams (of was het Rainier?), want die jongens kan je honderden km ver zien! Deze streek was weer Alpijns met veel sparrenbossen, maar verderop in de afdaling werd het weer kaal naar een hoogvlakte toe waar Toppenish mijn nachtverblijf ging worden in motel Best Way Inn Suites, met een grote en mooie kamer voor 60$ (ongeveer 45€) incl. ontbijt: daar kan je echt niet voor sukkelen.


De moteluitbater was een Indiër uit Gujarat die een jaar of 5 geleden naar de VS was uitgeweken en daar dit motel had overgenomen. Heb bij het uitchecken met hem nog gepraat over de Amerikaanse verkiezingen en terwijl hij om begrijpelijke redenen het achterste van zijn tong niet liet zien, kwam ik wel open en bloot uit voor mijn sterke voorkeur voor Barack Obama. Zaterdagavond was hij tenandere in de Staat Washington uitgekomen als de voorkeur kandidaat van de Demokraten. En ik vind dat heel ok! Hij heeft erg veel charisma en komt heel geloofwaardig over. Voor Hillary Clinton heb ik het heel wat minder. Het blijkt dat Obama het vooral moet hebben van de jongeren en de mannen (!), terwijl Clinton van de ouderen (>50j) en de vrouwen… Reken mij dus maar in het kamp van de jongeren!



Na dit onderonsje dan van start gegaan richting Seattle, NW op Route 82 via Yakima (weer een Indiaanse naam), en Ellensburg en dan via Route 90 over de Snoqualmie Pass waar heel veel sneeuw was gevallen de afgelopen dagen. Die route was wel spectaculair, maar het heel slechte weer was ook spectaculair: vooral sneeuwregen.



Onderweg nog blijven plakken in een rokerig truckerscafé en dan vooraleer af te zakken naar Seattle nog een ommetje gemaakt langs een “educatief” waterproject, rijkelijk gesponsord door Microsoft, maar het project lag zogoed als stil wegens winter. Seattle is namelijk de thuisbasis van Bill Gates en zijn Microsoft en de stad is ook gekend voor zijn vele software bedrijven.


Vermits het zondag was heb ik beslist om diezelfde dag nog het stadscentrum aan te doen, want had gelezen dat Seattle berucht is om zijn files in de week. En zelfs op zondag waren er nog grote files. Dan in het centrum geraakt en wat mij opviel was het bijzonder hoge aantal aan daklozen dat overal rondhangt. Het contrast met het flamboyante Microsoft wordt er des te groter door. Nochtans is het een stad met een prachtige ligging langs vele grote baaien en inhammen (oa Pudget Sound). Om over dit alles een goed overzicht te hebben, ben ik dan de gekende “Space Needle” opgelift. Deze is een reliek van de wereldtentoonstelling van Seattle in 1962 (juist na die van Brussel in 1958) en iets minder hoog dan de Eiffeltoren, maar toch een prachtig uitzichtspunt over de hele omgeving honderden km ver: oa Mount St. Helens, Mount Rainier, Mount Adams en zelfs Mount Hood: maar niks van dat alles te zien, aangezien zeer lage bewolking.



Omdat je in Seattle niet veel kunst en cultuur moet gaan zoeken (wel een fantastisch aquarium!) ben ik dan voor de avond doorgereden naar Everett, een 50km ten noorden van Seattle en thuisbasis van Boeing, want dat wil ik maandag bezoeken. De “Future of Flight” building concentreert alle bezoeken aan Boeing en ligt juist naast de luchthaven van Boeing zelf, Paine Field, waar heel wat modellen worden geassembleerd. Toen ik daar aankwam tegen de avond, landde daar juist zelfs een hele dikke, buitenmaatse 747 die vliegtuigonderdelen vervoert van fabriek naar fabriek (te vergelijken met de ‘Guppy” van Airbus).


Ben dan gaan inchecken in een hotel in de directe buurt van het vliegveld en toen ik een kwartiertje later mijn bagage uit de koffer van mijn auto wilde halen, had een onverlaat de linker zijruit van mijn auto ingeslagen en er de GPS uitgepikt (dat is nu al de 2de keer dat mij dat overkomt!) Probleem, probleem… maar direct wel de politie gebeld en de autoverhuurder en morgen mag ik al een vervangwagen gaan halen in Seattle, maar dan moet ik wel 50km rijden met de haren in de wind! Gelukkig had ik mijn geld en reisdocs bij mij gehouden in mijn rugzak en zat de rest van mijn bagage nog onaangeroerd in de koffer!

Groet aan de lezers!