Zeilweekje Cannes

Mid oktober nodigde Daniël Werner en mezelf opnieuw uit voor een weekje zeilen langs de Riviera kust. Van Oct 13 - 18 zijn we daar dan weer van gaan genieten, bij heel mooi en rustig weer, behalve donderdag waarbij plots een fikse wind van zo'n 5 à 6 BF. Bijna alle dagen zijn we daarbij ook voor ons zeemanshapje voor anker gegaan tussen de prachtige Iles de Lérin, iets buiten de kust van Cannes. Met een water temp van 21°C hebben we het ook niet nagelaten van eens rond de boot te gaan zwemmen op die ankerplaats.

Al langs varend zijn we ons ook gaan vergapen aan de villa van de Russische miljardair Abramovitch en natuurlijk ook aan de vele raspaarden van zeiljachten die je daar langs de kust kan vinden.

Ook deze keer was het met Daniël en Werner een ontspannend genieten van lekker eten, goede wijn, de boot, de wind en de zee!

Toscaanse familiesfeer...

Om de 60jaar dat we op deze wereld mochten zijn te "vieren" hadden we onze 5 kinderen -met hun gezin- uitgenodigd voor een weekje verblijf in Toscane van 6 - 13 sept 2008...

Waren erbij: Moeke en Papa natuurlijk, plus Marijke (spijtig genoeg zonder Michel), Papa Karel, Mama Inge en dochtertje Marieke, Klaartje, Ward en Margriet, Toon met Maria en Katarina: een hele bende dus.

Natuurlijk moesten we een verblijf vinden dat groot genoeg was om dat allemaal onder dak te kunnen krijgen. En dat is ons meer dan gelukt in een prachtig gelegen gerestaureerde boerderij gelegen in olijfgaarden op een heuvel niet ver van Loro Ciuffenna, gelegen tussen Firenze en Arezzo.

De woning omvatte 3 niveaus ingebed in de helling van de heuvel, zodat ze alle uitgaven op de terrasvormige tuin en we voor iedereen toch de nodige privacy konden verkrijgen.

Groot pluspunt van deze woning was -naast de privacy en de rust- de prachtige vergezichten die je had vanop een groot overdekt terras, waarop we gezamenlijk de maaltijden namen, met een bbq vlakbij.

We hadden ons als princiepe gesteld: iedereen is vrij te doen en te laten wat hij/zij wil, maar de avondmaaltijden zouden we gezamenlijk nemen... Uiteindelijk namen we toch de meeste maaltijden samen omdat het daar zo gezellig was op dat terras.

En ook het weer was ons heel goed gezind! De eerste dag werden we vergast op 2 hevige onweersbuien, maar al de dagen daarna kregen we schitterend en warm weer met temperaturen gezwind boven de 30°C. Alleen onze laatste dag, vrijdag, wanneer we toch wat moesten beginnen oprommelen voor ons vertrek de volgende dag, was het weer flink onweerachtig.

Maar de grootste ster van de show was natuurlijk ons eerste kleindochtertje Marieke die op vrijdag 12 september samen met ons haar 1ste verjaardag mocht vieren! Het schaapje was wel wat overdonderd door zoveel aandacht en attenties.

Alles kon en niks moest en dat werd daar dan ook met heel veel verve gedaan die schitterende week in Toscane!

Voor de geïnteresseerden: de website van onze vakantiewoning ("l'Oliveta") is:

http://www.ilbelvedere.it

Paris by Bike

Enige tijd geleden viel ik op een reisgidsje dat je een heel rustige en mooie fietsroute naar Parijs voorlegde. Het boekje is van de Nederlander Paul Benjaminse "Fietsen naar Parijs" en referenties ernaar kan je vinden op volgende site http://www.cartostudio.nl/fiets/NL/paris/paris.html en is ook te bekomen in de heel goede Leuvense reisboekhandel "Nomade" aan het H. Hooverplein, naast de Univ. Bibliotheek http://www.nomade.be/

En vermits ik de laatste tijd toch wel regelmatig fiets, dacht ik wel dit aan te kunnen. Vooral het verkeersarme parcours trok mij aan en de uitdaging op deze manier eens Parijs te bereiken. En wie weet, valt het mee dan misschien later nog wel meer?

De laatste dag van juni ben ik dan vertrokken, gezien het voorspelde goede weer. Bedoeling was niets te forceren en er een goeie week over te zetten, om daarna met de trein terug te komen.

Niettegenstaande het hoogseizoen had ik niets gereserveerd qua overnachting; alleen even telefonisch gecheckt of mijn eerste voorziene overnachtingsplaats in de Jeugdherberg van Namen vrij was... en ja: zelfs een volledige kamer!

Maandag 30 juni 2008 - mooi weer met wat wolkjes
Na aankoop van wat koffiekoeken en muggenzalf (je weet maar nooit!) vertrokken uit Haacht met de fiets op weg naar Parijs (raar gevoel...), stipt om 10u. Doel van de dag: de jeugdherberg van Namen, gelegen aan de boorden van de Maas.

Via Wespelaar, kanaal Leuven-Mechelen, station Leuven, Bierbeek, Opvelp, Meldert naar Hoegaarden (km35), waar middagpauze op de gezellige markt. Na een lokaal biertje, de koffiekoeken en wat koffie, even buiten Hoegaarden het rustige Ravel2 fietspad opgedraaid, richting Namen. De Ravel2 (Réseau Autonome de Voies Lentes) is aangelegd op een oude spoorwegbedding en daardoor volledig autovrij. In princiepe loopt ze door tot tegen de Franse grens in Mariembourg. Lange rechte stukken, heel geleidelijk naar boven klimmend voor zo'n 20km. Maar door de lage hellingsgraad (slechts 2 à 3% voor de trein!) voel je bijna niet dat je aan het klimmen bent. Bovendien is deze oude spoorbaan mooi belommerd door omgevende bomen en struikgewas, wat ook ideaal is als windscherm.

Zo verder langs Jodoigne en Eghezhée (km 60). In Leuze wat langer gestopt voor een fris ijsje en wat drank, want toch een beetje zweetweer. Vandaag scheen de zon toch nogal goed, wat maakte dat ik mij met mijn korte fietsbroek en dito zeemvel toch zo om het uur goed tegen de zon moest insmeren, met een factor 40 aub!

Eenmaal boven, ter hoogte van Dassoulx, aan het autostrade kruispunt met de Autoroute de Wallonie, een mooie afzink begonnen naar de Maasvallei en Namen. In Namen mooi uitgekomen aan de Samber en de boorden ervan gevolgd tot aan het stadscentrum, waar een terrasje gedaan tussen de toeristen zoals ik. Mensen vroegen zich af waar ik het naartoe had met die bepakte en beladen fiets.


Dan verder de Samber gevolgd tot aan de samenvloeïng met de Maas en nog zo'n 5 km verder stroomopwaarts een fietspad gevolgd langs de boorden van de Maas tot aan de Jeugdherberg. Daar aangekomen om 17u30 na 82km en een gemiddelde van 16,9km/u.

Deze Jeugdherberg "Félicien Rops" is heel mooi gelegen in een oud herenhuis, aan een rustige straat langs de boorden van de Maas. Ik kreeg een volledige kamer voor mij alleen voor 37€ incl ontbijt. Het avondeten (kalkoen met rijst en een sausje) moest je zelf klaar maken in de microgolf en ben mij dan aan tafel gaan zetten bij een Oostenrijker en zijn 14-jarige zoon die met hun tandemfiets een tocht maakten van Aken tot in Verdun; de vader was bioloog maar had grote geschiedkundige interesse in de Maginot linie. Hebben daarna nog heel wat afgepraat over de politieke toestand in België en de Europese Unie...

Daarna nog een avondwandeling gemaakt langs het water en in een parkje nog een verlamde groene specht gevonden die ik daarna weggestopt heb in het struikgewas. De jonge vogel leek niet gekwetst, maar wel hongerig, want toen ik hem in het zand onder het struikgewas legde, begon hij met zijn lange tong direct naar mieren te zoeken. Heb nog naar de Oostenrijkse bioloog gezocht om mogelijk advies over de vogel, maar die was niet meer te vinden. Hopelijk was het niet zo erg als het leek met het dier.

Afgelegde afstand vandaag: 82km @ 16,9km/u gemiddeld

Naar bed zo rond 22u!

Dinsdag 1 juli - Staalblauwe lucht, 28°C
Goed en lang geslapen in rustige JH. Om 9u30 weer weg via autovrij fietspad langs boorden vd Maas richting Dinant. Conditie prima: benen ok en geen zadelpijn!
Op de Maas zijn enorme aantallen Candese ganzen aanwezig met hun vele jongen. Ook veel Nederlandse motorjachten.
Route verder via Wépion, Profondeville, Annevoie, Anhée tot in Dinant langs een heel loom stromende Maas door de regelmatige sluizen.
De zon brandde hevig, maar met de fietsbroek en de factor 40: no problem!

Tegen de middag in Dinant voor een deugddoend terrasje. Ondertussen gebeld naar een chambre d'hôtes in Romerée welke ik op internet had gevonden, en gelegen was verder op de weg naar Mariembourg en geen probleem voor een kamer!

Na Dinant weer verder langs de linkeroever tot in Anseremme en dan weer naar de rechteroever. Vanaf hier was de route wat minder prettig, aangezien geen apart fietspad en geen schaduw meer. Toch opvallend weinig verkeer voor de tijd van het jaar en dus rustig rijden.
Gepasseerd langs het kasteel van Freyr en zijn tuinen, maar gesloten wegens op de middag: hier houden ze dus al een "siësta".
Dan verder via Waulsort en Hastière en daar onder een grote plataan op een bank ook maar een lekkere siësta gedaan, aangezien toch wat te heet om altijd maar door te fietsen.

In Hermeton van de weg af en weer de apart liggende Ravel2 vervoegd langzaam opklimmend uit de Maasvallei richting Mariem ourg. Ook hier weer heerlijke schaduw en overal pick-nick plaatsen. Toch bijna geen fietstrekkers tegen gekomen. Op het fietspad bijna een hazelworm platgereden die de slang wou uithangen...

In Romerée, midden de Fagnes, even een 500m van de Ravel2 af naar het dorp en de chambre d'hôtes (17, Av. du Faubourg) met als mooie naam "la Fontaine d'Ouffre" - 50€ voor een kamer met douche en ontbijt. De eigenaar, een militair kwam juist ook thuis toen ik daar zo rond 15u30 aankwam in dat snikhete dorp.

Afgelegde afstand vanuit Namen: 61km met 17,4 km/u als gemiddelde.

Direct een deugddoende flinke douche kunnen nemen en van de eigenaar, Jean, een heel frisse pint gekregen op het terras achter het huis vanwaar een wijds zicht over de Fagnes. De inrichting van mijn kamer was aan de heel kitcherige kant, maar de omgeving en de rust ok!
Rond 17u30 kwam zijn goedlachse sociabele vrouw Jacqueline thuis van haar werk en ze was akkoord voor een table d'hôtes met hen voor het avondmaal: kaaskroketten als voorgerecht met cordon bleu als hoofdschotel.




Voor het slapengaan nog een mooie avondwandeling gedaan bij een prachtige zonsondergang.

Woensdag 2 juli, 2008 - zwoel, onweerachtig 32°C

Na uitgebreid ontbijt in de veranda van de Ch. d'Hôtes (eigenaars waren reeds vertrokken naar hun werk), rond 9u vertrokken richting Mariembourg. Op deze weg nog de laatste 10km vd Ravel2 gevolgd en uiteindelijk toch één fietser zoals ik tegengekomen in tegengestelde richting en hem al rijdend op de fiets gefotografeerd.

Iets voor Mariembourg eindigt de Ravel2 bij het station en dan naar het centrum verder gereden. Ondertussen werd de lucht dreigend donker van een opkomend onweer met bliksemschichten in de verte. Ben dan toch maar verder het stadje uitgereden, maar iets verder werd het zo dreigend dat ik toch maar teruggekeerd ben om te gaan schuilen in een loods langs de weg. Daar ongeveer gedurende 1 uur een zware onweersbui doorstaan.

Rond 11u was het bijna over en dan maar doorgereden met mijn regencape aan, maar daar zweet je zo onder, ook al omdat het nog steeds zo zwoel was en er nu serieuze hellingkjes te beklimmen waren. In Boussu-en-Fagne een mooi gelegen (privé) kasteel gepasseerd, waarna een zeer steile en lastige klim van zo'n goeie 1,5 km... hijg, hijg... Dan verder door een mooi glooiend landschap langs Dailly-Boutonville-Bailleux.

In Bailleux een cafétje binnen gestapt met een vijftal tooghangers en nadat ik (in het Frans) een koffie had besteld, vroeg één van hen mij hoe het kwam dat nederlandstaligen altijd koffie bestelden en geen bier? Mijn sullig antwoord: bier heffen doe je met je armen en ik ben nu met mijn benen bezig...

Dan verder langs Bourlers en Forges langs het Bois de Chimay, maar niet langs de abdij geweest, want ik wilde voortmaken om niet weer vast te zitten in onweer. Deze abdij is trouwens niet voor publiek toegankelijk.. Uiteindelijk het Bois de Chimay uit tot aan een vervallen Villa Lamarche en zo verder langs de grens tot Cendron waar de grens met Frankrijk overgestoken.

Direct na de grens het mooie Fôret Domaniale de St. Michel ingereden langs een op- en neergaande verkeersvrije fietsweg. Vlak voor het einde van het bos, direct rechts af de vallei in naar St. Michel-en-Thiérache, waar ik een Gîtes de France/Chambre d'Hôtes, gelegen in een oud herenhuis had gereserveerd. Vooraleer in te checken nog vluchtig een bezoek gebracht aan de nabije Abbaye de St. Michel, een benedektijnerabdij.

Mijn Ch. d'Hôtes "Le Petit Chateau" had een grote kitcherige kamer ter beschikking voor 35€ incl. ontbijt. In St. Michel was geen enkel restaurant die naam waardig en ben dan maar een pezige beefsteak frites gaan eten in het plaatselijke frietkot.

Daarna nog een pintje gedronken in het plaatselijke PMU paardenweddenschap kantoor en geobserveerd hoe tooghangers daar ter plaatse en bijna in real time op de paardenkoersen konden wedden.

Afgelegde afstand vandaag: 64km @ 16km/u gemiddeld

Donderdag 3 juli - overtrokken met buitjes, 18°C, tegenwind

Na een copieus ontbijt in de Gîtes, vroeg vertrokken om 8u45, want een lange rit voor de boeg tot een eind voorbij Laon (Cessières). Het had goed geregend gedurende de nacht en moest daardoor voortdurend laveren tussen over de weg slijmende slakken. Dezen kropen altijd naar nog maar net door auto's platgereden collega's en hierdoor werden er dus nog meer platgereden = precies lemmingen: collectieve zelfmoord: rare jongens die slakken!

Alhoewel de weg volgens het routeschema zo'n 120m zou dalen, toch nog heel wat venijnige korte kuitenbijter klimmetjes gehad. Initieel had het landschap iets van een kruising tussen Vl. Brabant en de Ardennen: dorpjes, bossen en weiden, maar na de laatste klim uit Agnicourt veranderde dat in een glooiend en ééntonig landschap van velden met graan, aardappelen, kool etc. Maar door het nu vlakke landschap ook een goed voelbare tegenwind.

Na verloop van tijd is in de verre verte Laon al te zien. Onderweg in Pierrepont -een slaperig dorpje- ben ik met reuzehonger gestopt in de plaatselijke épicerie waar ze mij een platte croque-monsieur hebben gemaakt. Als dessert dan nog een stuk flan-taart gaan halen bij de lokale bakker. Het valt echt op hoe doods de meeste Franse dorpen zijn: heel anders dan bij ons toch. Bakkers en cafétjes zijn er zeldzaam.

Dan verder op naar Laon tegen de wind in en dan vastgesteld dat ik in Pierrepont op een bankje mijn gsm was vergeten. In het terugrijden vloog ik aan 35km/u met die nu rugwind. En dan terug altijd maar dichter bij Laon gefietst. Vóór Laon nog moeten schuilen voor een bui. Aan de voet van de stad -strategisch gelegen op een heuvelrug, ver boven het omringende landschap uitstekend- direct gefietst naar het stationnetje POMA welk je -volgens de routegids- de mogelijkheid gaf om met een treintje met fiets en al tot boven de stad te worden gebracht. Alas, niets van dat alles: het treintje bleek afgeschaft. Dan maar via een steile en kronkelende klim op karakter naar boven gefietst... ook nu weer bleek het hoe zwaar mijn fietszakken wel waren uitgevallen!

Boven in Laon de stad wat verkend, de kathedraal, de oude straatjes en een gemoedelijk terrasje gedaan. En dan in suizende vaart terug naar beneden en verder tot aan mijn einddoel van die dag: de Ch. d'Hôtes in Cessières. Vanaf hier is de streek weer heel anders: heuvelachtig met veel bossen. De Ch. d'Hôtes lag in een zijstraatje van het dorp, tegenover de kerk, in een mooi aangelegde tuin met een klein zwembad en binnenin heel smaakvol gedecoreerd door mevrouw; meneer speelde zowat voor waakhond. Er waren 2 kamers (het mijne boven, met salon) en één beneden. Daar logeerde een koppel uit Normandië met wie ik 's avonds in het dorp gaan eten ben. Zij maakten veel wandelingen in de streek. Nogal zwaar gegeten, meer dan eigenlijk goed was, maar ik ben mezelf daar een beetje "laten gaan" en moest toch ook wel wat calorieën recupereren...

Totaal gereden vandaag: 88km @ 16,2km/u gemiddeld

Om 24u in bed.

(Wordt vervolgd)

Al de foto's van mijn Parijse fietstocht kan je alvast bekijken via:

http://picasaweb.google.be/marc.puttemans/ParisByBike#

Zeilerij - Corsica... Njet!

Begin mei waren AZV collega Werner en ikzelf uitgenodigd door Daniël om zijn zeilboot - een Grand Soleil 45 - mee te bemannen voor een overtocht vanuit Cannes naar Corsica.

De eerste dag was er behoorlijk wat wind, maar zat hij niet in de goeie richting, zodat we voor de Franse kust blijven hangen zijn. De volgende dag viel de wind behoorlijk terug, en waren er daarbij nog problemen gerezen met de motor die op hoger toerental begon te sputteren wegens een condensafzetting in de dieseltank welke de waterafscheider niet voldoende kon verwerken. Een overtocht naar Corsica zat er bijgevolg niet meer in, wegens geen mogelijkheid tot professionele revisie van de motor tijdens het lange 1 mei weekend.

Daniël en Werner zijn zich dan met eigen spitsvondigheid gaan concentreren op een tijdelijk "stabiliseren" van het motorvermogen om ons toch nog wat kustvaart mogelijk te maken.

En we hebben er dan maar "het beste" van gemaakt met toch nog wat toffe en gemoedelijke zeilerij tussen St. Tropez en Cannes!

Sterretjes...

Zo'n 30 jaar geleden volgde ik gedurende een jaar een boeiende avondcursus astronomie in de Volkssterrenwacht Urania in Hove http://www.urania.be/. Een uitermate boeiende lesgever daar was Gérard Bodifée met als onderwerp "planeten". Hij is zoveel meer dan "gewoon" maar een astrofysicus en biochemicus en kon op een rustige en heel meeslepende toon vertellen en verwondering meegeven over dat immense heelal boven ons. Naderhand heeft hij zich nog ontpopt als een zoeker naar het religieuze en filosofische, met nu al een indrukwekkende reeks boeken die daarover van zijn hand verschenen: een heel speciale man, die Gérard Bodifée!

Begin 2008 vernam ik dat de Volkssterrenwacht Mira uit Grimbergen http://www.mira.be/ ook een avondcursus theoretische sterrenkunde organiseerde en het benieuwde mij zeer te vernemen welke evolutie de moderne sterrenkunde allemaal heeft doorgemaakt, want dat zal wel wat geweest zijn in al die jaren... Ik heb Guido van AZV kunnen motiveren om ook in te schrijven.

En inderdaad, alleen al binnen ons "kleine" zonnestelsel heeft de sterrenkunde ondertussen al een hele evolutie doorgemaakt.

Hoeveel meer weten we al niet over het verre heelal en onze dichtere planeten en hun vele (nieuwe) manen dank zij ruimtetelescoop Hubble en ruimtesondes als Galileo. Pluto is ondertussen ook al gedegradeerd van een planeet naar een "plutoïde", zijnde alle objecten voorbij Neptunus... en daar zijn er weer al een hele boel van ontdekt. Na de zomer gaat de ontdekkingstocht verder... naar de verre sterrenstelsels en de grenzen van het heelal!

Nieuw logo vanaf vandaag!

Verslag 6

Vrijdag 15 februari en zaterdag 16 februari. Heel goed geslapen in Nisqually Lodge, welk opengehouden werd door een bejaard echtpaar, waarbij de man heel duidelijk onder de sloef van zijn ondernemende vrouw lag.
Ben dan van daaruit het park weer in gereden tot Longmire met de bedoeling nog verder door te gaan tot aan het punt wat men daar “Paradise” noemt. Normaal mag je voorbij Longmire alleen door met sneeuwkettingen, maar mij leek de weg redelijk goed bereidbaar tot zo halfweg, want dan werd het te glad, met daarbij nog klim- en bochtenwerk, terwijl de weg niet goed bleek geruimd. Dan maar terug naar Longmire gekeerd en daar nog wat geploeterd in de sneeuw rond het Parkhotel, maar je zakte daar zwaar in weg: ver kon je echt niet geraken zonder van die speciale sneeuwschoenen. Ik had gelezen dat ze die verhuurden en daar tochten in groep mee deden rond Longmire, maar enkel in de weekend tot mijn grote spijt.

Vermits het rond Mr Rainier niet veel verder te doen was dan tot waar ik was geraakt heb ik dan besloten van dan maar voort te trekken naar die andere berg: Mount St. Helens, in vogelvlucht zo’n 50km meer zuidwaarts gelegen, maar wel verder over de weg natuurlijk. Eigenlijk zijn al die “Mounts” hier (Hood, Baker, Olympia, Rainier, St. Helens) vulkanen en nog actieve ook. Dat is ook de reden waarom ze zo prominent in het landschap uitkomen met hun meestal kegelvormige vorm. Als je weet dat Mt. Rainier 4.400m hoog is (hoger dus dan de Mont Blanc) en niet echt deel uitmaakt van een bergmassief, dan kun je je voorstellen hoe imposant die vulkanen hier hun aanwezigheid in het landschap laten voelen.


Mt St Helens heeft in mei 1980 een wel bijzonder zware uitbarsting gekend, en was erg benieuwd om daar meer over te weten en te zien. Die vulkaan is eigenlijk horizontaal uitgebarsten na eerst enkele maanden letterlijk opzij te zijn opgezwollen met zo’n zichtbare 3m per dag. Na de uitbarsting was hij zo’n 400m lager geworden en wat vroeger de kegel ervan was is volledig verdwenen. De impact op de natuur er rond was navenant: de bomen van vele tientallen km bos in het rond zijn als lucifertjes afgeknakt geworden vooral door de horizontale blast van de uitbarsting. Gelukkig hadden de geologen het door hun metingen zien aankomen en iedereen uit de omgeving zoveel mogelijk geëvacueerd. Toch waren er nog enkele tientallen doden, vooral van waarnemers rond de berg die niet verwacht hadden dat het zo hevig ging zijn. Deze vrij zeldzame horizontale uitbarsting heeft ook een ongeziene modderstroom van vulkanische asse tot stand gebracht, welke maakte dat de Columbia rivier honderden km ver verzandde en scheepvaart onmogelijk werd. Men is dan gigantische infrastructuur werken begonnen om verdere alluviale verspreiding van die modder tegen te gaan, door bvb het aanleggen van een modderdam. Enfin, het moet wat geweest zijn, toen. En nu 28j later, lag die berg er daar zo vredig mooi en wit bij en waren rond de berg de dennebossen weer aan het schieten (na 28j mag dat wel!).


Naar verluid is Mt. Rainier nog veel gevaarlijker; men verwacht dat die wel eens ook van zich zou kunnen laten horen in de niet zo verre toekomst. Voor ik naar hier kwam had ik ook gelezen dat heel de regio eigenlijk “drijft” op een enorme massa opstuwende magma die wel eens met een cataclysmisch geweld zou kunnen open barsten… Laat ons hopen voor de mensen die hier wonen dat dat maar een beetje paniekzaaierij is dat nieuws!

Ook weer hier kon je door de wintertoestand niet zo dicht bij de berg geraken als normaal in de zomer mogelijk is.
Na nog een bezoek van het Mt St Helens Visitors Center ben in dan doorgereden terug naar Portland, zo’n 120km meer zuidwaarts. Zo kon ik de laatste dag nog rustig in Portland wat blijven hangen vooraleer terug te vliegen zondagmorgen heel vroeg. En die laatste dag was er dan nog een om in schoonheid te eindigen met mooi weer, waarvan deze laatste foto -getrokken deze avond in de buurt van mijn motel in Portland- van Mt Hood en de Colombia River mag getuigen!


Heel mijn toernee door Oregon en Washington is te bekijken op een Google kaart met opgezette fotos via http://picasaweb.google.com/marc.puttemans/TripOregonWashington/photo#map

Heb er toch van genoten!



Het blauw is uiteindelijk het traject geworden, door aanpassingen vanwege sneeuwtoestand...

Verslag 5

Woensdag 13 februari. De dag diende zich aan met een stralend blauwe lucht, de eerste eigenlijk echt mooie dag van deze trip.
Vanuit Shelton ging het dan noordwaarts de Kitsap Peninsula in, een kleiner schiereiland naast het veel grotere Olympic schiereiland. Bedoeling was om zo bij Port Gamble te geraken als begin van de tour rond de Olympic Peninsula, het meest westelijk gelegen deel van de staat Washington. Onderweg daar naartoe: uitgestrekte dennenbossen gelegen langs een veelheid van baaien en kreekjes. Het is hier een paradijs voor zeilers die in rustiger water toch hun gang kunnen gaan.

Port Gamble was een echte ontdekking: een heel mooi en goed bewaard geheel van authentieke houten huizen, gelegen aan de Pudget Sound, waar men de woningen in de staat heeft gelaten zoals ze daar vroeger hebben moeten uitgezien: geen supermarkten, of hamburgertenten of andere rommelachtige toestanden die men zo dikwijls in de Amerikaanse gehuchten en steden ziet.

Een ervan was ingericht als Victoriaans theehuis en omdat het toch al tegen de middag ging ben ik daar dan maar binnengestapt voor een koffie met wat sandwiches. Men bood mij bij mijn koffie ook nog enkele “speciality” pralines aan, maar toen ik de eigenares vertelde dat ik Belg was, moest ze toch even weten wat ik van haar pralines vond, want ze kende wel onze reputatie in dat verband. En ik heb haar dan zo diplomatisch mogelijk laten verstaan dat haar pralines blijkbaar ook met een hoog gehalte aan cacaoboter waren gemaakt (wat een vereiste is voor goede pralines). Zo moest ik niet rechtstreeks zeggen dat haar pralines zo goed waren als de onze, want dat was niet waar…

Na Port Gamble, het Canal Hood overgestoken op weg naar Port Townsend, het havenstadje dat toegang geeft tot Pudget Sound. Het is een stadje met karakter en nog heel wat Victoriaanse huizen. Vanuit Port Townsend dan doorgereden naar het Olympic National Park, om daar op de flank van de berg Mount Olympus (2500m) de Hurricane Ridge op te rijden die een heel mooi uitzicht geeft op Vancouver Island in Canada. Spijtig genoeg was deze weg halfweg de route gesloten wegens nog teveel sneeuw en geen ruiming daarvan. Dan maar terug afgezakt naar de havenstad Port Angeles, de meest noordelijke stad van de Olympic Peninsula met aan de overkant op enkele kilometers: Vancouver Island.
Port Angeles is een uitvoerhaven van het vele hout dat hier in de omgeving gewonnen wordt. Overal kom je dan ook van die zware vrachtwagens tegen met dikke boomstammen op. Maar Port Angeles is zo’n weinig aantrekkelijke stad dat ik er niet wou verblijven. Van op de havengeul keek je ook uit op een groot industrieel complex van rokende pulpfabrieken.
Dan maar verder door naar het westen getrokken op zoek naar een overnachtingsplaats. Nu is het zo dat je éénmaal voorbij Port Angeles in een zeer dun bevolkte en mooie streek terecht komt, waar in de winterperiode geen logies te vinden is.

Uitgestrekte bossen en een groot gletsjermeer (Lake Crescent) dwongen mij dan maar 50km ver door te rijden tot het volgende stadje: Forks, gelegen aan het noordwestelijke deel van het Olympisch schiereiland.
Daar wou ik per sé in een B&B verblijven want die waren er hier wel wat had ik gelezen. Forks is vooral in de zomer populair bij vissers (hier zit veel zalm) en wandelaars. Bij de eerste B&B die ik vond, de “Fishermans Widow” was de “weduwe” blijkbaar niet thuis; bij de tweede met de mooie naam “Misty Valley”, deed men in de winter geen B&B, maar de derde B&B die ik aandeed was prijs! Bij Susan & Bill in hun prachtige woning aan de rand van Forks, de Miller Tree Inn. Susan en Bill konden voor geen avond eten zorgen, want dat blijkt niet te mogen van de overheid voor B&B, maar verwezen mij dan maar naar een restaurantje in Forks, waar je redelijk goed kon eten. Met een kippensoep en een Caesars salad was ik daar toch tevreden mee. In dat restaurant zaten in mijn buurt vissers te vertellen hoe ze met hun boot tegen een rots waren gebotst en daardoor wat water maakten, en ook een tafel met “loggers” die maar aan het afgeven waren op die environmentalisten omdat die het met hun beperkingen alles toch zo moeilijk maakten.
Na nog een gezellig avondgesprek bij het hardvuur met Susan & Bill en hun witte kat Tommy, gaan slapen zo rond 21u30.

Donderdag 14 februari Om 6u ’s morgens reeds hoorde ik de luide stemmen van de 2 vissers aan het ontbijt die ook in de Miller Tree Inn logeerden en volgens Bill niet konden wachten om aan hun visactiviteiten te beginnen. Hij vertelde mij dat ze leefden van hun B&B dat ze al een tiental jaren open hielden. Zoals ik kon afleiden uit het gastendagboek hadden ze wel heel wat getrouwen uit de regio Seattle die hier in de omgeving komen wandelen langs de speciaal aangegeven “trails”. Ook al wat Europeanen en zelfs Japanners waren al langs geweest.
Bill raadde mij aan om vooraleer door te rijden naar Mount Rainier, nog eens de Quileute Indian Reservation aan te doen en daar wat langs het strand te gaan wandelen. Dat heb ik dan ook gedaan, langs een strand dat bezaaid was met boomstammen vanwege de storm die hier vorige week moet gewoed hebben.

Daarna langs Route 101 verder doorgereden naar het Zuiden op weg naar Mount Rainier. Vanaf Forks rij je wel bijna 100km naar het zuiden langs prachtige, eenzame landschappen van uitgestrekte dennenbossen, kustgebieden en meren, met heel weinig verkeer, buiten de regelmatige trucks geladen met zware boomstammen. Houtwinning is hier wel veruit de belangrijkste economische activiteit. Op een haar na ook bijna zonder benzine gevallen, omdat in heel dat gebied geen benzinestations te vinden zijn.

In Aberdeen eindigt plots het verlaten landschap van het Olympisch schiereiland en kom je weer terecht in die typisch Amerikaanse rommel gebieden van benzinestations, tweede hands autoverkopen, shopping centra, hamburger tenten. Van daaruit weer oostwaarts doorgestoken via Route 12 recht naar het Mount Rainier National Park. Alhoewel het vandaag een schitterende dag was, heeft Mount Rainier (4.400m hoog) blijkbaar een eigen klimaatgebied rond zich, want omgeven door dikke wolkensluiers.

Ben dan doorgereden tot in het park zelf, waar de temperatuur zienderogen daalde tot onder het vriespunt, en weer hopen sneeuw te vinden was.

Het enige hotel van het park in Longmire was echter te duur vond ik en ben daarom voor de nacht het park weer uitgereden om dan voor de helft van de prijs te logeren in een heel verzorgde lodge, de Nisqually Lodge: echt een aanrader. En op de parking staat maar één wagen: de mijne... Naar het schijnt begint morgen vrijdag hier een officieel en verlengd weekend tot en met maandag wegens “Presidents Day” en dan verwacht men veel meer volk!

Verslag 4

Maandag 11 februari. Het management van het hotel voelde zich een beetje verantwoordelijk voor wat mij overkomen was – stond geparkeerd vlak aan de ingang van het hotel – en boden aan om het ontbijt niet aan te rekenen (toevallig was het ontbijt hier niet in de kamerprijs inbegrepen) en hebben dan nog goed geassisteerd om het gebroken glas op te ruimen en mijn auto wat op te kalefateren voor de rit naar Seattle. Ja, service is hier erg belangrijk.
De hele voormiddag is dan gegaan naar die rit naar Seattle om een vervangwagen te verkrijgen en die was er dan ook na de middag. Ook hier hebben ze mij als compensatie voor de geleden commotie een gratis “upgrade” gegeven, in de vorm van een wagen in een hogere categorie: een Pontiac G6. Maar heb al vastgesteld dat het verbruik ook navenant is, al kost de benzine hier nog altijd maar zo’n 2,9$ per Gallon (=0,35 Eurocent/Liter), minder dan ¼ van de prijs bij ons: allemaal niet echt ecologisch dus.

Daarna teruggekeerd naar Everett voor dat geplande bezoek aan de Boeing fabrieken. Heel erg de moeite. In Everett assembleren ze al de commerciële 747, 767, 777 en nu ook de 787. Productie van de onderdelen gebeurt over de hele wereld en de “sub-assemblies” worden naar Everett overgebracht met 6 van die speciaal omgebouwde 747’s.


Heb mij dan ook ingeschreven bij de 2 uur durende bezoekerstour aan de reusachtige assemblage hall van Boeing. Op zijn Amerikaans gezegd natuurlijk: “ze biggest in ze world”: een gebouw van 0,5km breed en 1km lang met een dak van zo’n 30m (of was het 40m?) hoog: echt indrukwekkend. Hier werkt men 24-7 zoals ze hier zeggen: de klok rond in shiften van 9000 man per shift. Als er een shiftwissel is bij Boeing, dan voel je dat aan het verkeer in de hele omgeving. Vanop een hoger gelegen “visitors gallery” in het gebouw, kan je heel goed de verschillende assemblage fases zien. De logistiek van deze gigantische assemblage moet onvoorstelbaar complex zijn.
Toevallig konden we juist meemaken dat een vertikaal staartvlak op een 767 werd gehesen: heel imposant! Spijtig genoeg waren fototoestellen en gsms verboden en moesten we deze bij aanvang van het bezoek in speciale “lockers” opbergen, ahhhhggggrrrrrrr! Geen fotos dus, wel een klein brochuurtje.

Vroeger duurde het zo’n 3 maand om een 747 buiten te krijgen en nu is men juist overgeschakeld op een bewegende montagelijn, zoals bij de bouw van auto’s, van slechts 3 dagen voor de allernieuwste 787! Wat zou Airbus hier allemaal vinden? Maar die zijn gerust in het succes van hun allernieuwste Airbus380 dubbeldekker.
Ik moest wel lachen met Boeings reclame slogan “If it is not Boeing, I am not going…”

Op die nieuwe 787 “Dreamliner” (wat zijn ze toch poëtisch) heeft Boeing duidelijk heel veel ingezet in gebruik van nieuwe en lichtere composiet materialen, lagere emissie normen en geluid: het moet een heel nieuw soort toestel worden… De verkoopspraat van de tourgids stond niet stil. Ze beweren dat ze al zo’n geweldig orderboek hebben dat je nu al 10j moet wachten wil je je 787 besteld krijgen. In de assemblage hall hebben we de eerste 4 modellen gezien die nu uitgebreid door de FAA worden getest op productie niveau. Dit jaar moet het eerste commerciële model van de band gaan en dan gaat de productie volop beginnen draaien.

Na deze tour ben ik mij buiten aan het Boeing vliegveld nog een tijd blijven vergapen aan de touch-and-go testvluchten die men daar met een nog ongeschilderde 767 aan het maken was.

Bezuiden Seattle heeft Boeing nog een assemblage en productiecentrum voor hun kleinere toestellen als hun heel succesvolle 737, maar dat mag je alleen maar bezoeken als je er een koopt! Niet dus.


Dinsdag 12 februari. Overnacht in een motel in Bothell, ergens tussen Everett en Seattle. Bedoeling was vandaag af te zakken tot in de buurt van Olympia, om de volgende dagen van daaruit te beginnen aan een tour van de Olympic Peninsula, een mooi en meest westelijke gedeelte van de Staat Washington.

Op weg terug naar Seattle, viel het mij weer op dat het verkeer hier in feite heel vlot verloopt, alhoewel ook heel druk, vooral rond de steden. En de reden daarvan is dat iedereen zich heel goed aan de snelheidsbeperkingen houdt en je daardoor steeds een effect van blokrijden verkrijgt. Plezant ook is vast te stellen hoe men tewerk gaat aan de kruispunten. Als er geen lichten staan, zal aan de kruispunten bijna steeds een stop teken staan voor iedereen. Het princiepe is dan niet de voorrang van rechts, maar wel wie eerst komt, eerst maalt. En dat werkt heel goed, want iedereen stopt mooi bij het stopteken en volgt de volgorde van aankomst aan het kruispunt. Ook bij het afslaan naar rechts bij een kruispunt met lichten, geldt dat men mag afdraaien naar rechts, zelfs bij een rood licht, op voorwaarde dat er niemand afkomt van links.

In Seattle een wandeling gemaakt langs het Gas Works Park, een plek waar vroeger een gasfabriek stond en welk nu volledig gerenoveerd is geworden als park, met magnifiek zicht op het centrum van de stad. In de stad nog een grote shopping mall binnen gestapt en daar wat aan people watching gedaan.




Daarna op weg naar Tacoma via de internationale luchthaven van Seattle, welke Seatac genoemd wordt, naar de naam van de 2 steden waar tussen deze luchthaven ligt: nl. Seattle en Tacoma, een havenstad zo’n 50km bezuiden Seattle. In Tacoma het mooie Museum of Glass bezocht: echt de moeite.



Daarna verder tot in de stad Olympia, de officiële hoofdstad van de staat Washington. Olympia is vrij groen, gaat prat op haar State Capitol en heeft een prachtige waterfront met uitzicht op de besneeuwde bergen van het schiereiland met dezelfde naam: Olympia.

Tenslotte in Shelton -langs Route 101-overnacht in een klein motel en daar dan op TV het verloop van de Amerikaanse verkiezingen gevolgd… Obama blijkt meer en meer door te breken.

Verslag 3

Overal waar ik verblijf vraag en krijg ik een "senior discount" van zo'n 10% in de motels... Dat is natuurlijk prettig, maar tegelijk ook minder prettig: zou ik er dan al zo oud uit zien, want ze vragen nooit naar mijn paspoort? Deze trip is in alle geval de laatste die gemaakt wordt als 50-jarige: dat besef begint goed door te dringen!

Zaterdag 9 februari, begonnen als stralende dag en de temperatuur steeg die dag in de lager gelegen gedeelten tot 57°F (=14°C!) tegen 44°F (6°C) bij mijn aankomst vorige week. Zou ik dan zoveel warmte uitstralen??? Of is het de warmte die zich blijkbaar ook in België laat gevoelen?


Die dag moest in alle geval de Mount Hood dag worden, en inderdaad! Mount Hood ligt zo'n 80 km oost van Troutdale waar overnacht. En al vrij snel was die berg te zien: perfect, met een brede basis en gelijkmatig puntig wordend aan de top, bijna 4000m hoog, omgeven door frêle wolkjes, volledig wit besneeuwd, imponerend, majestueus! En het verkeer er naartoe langs Route 26 via Sandy, Rhododendron en Govt Camp kwam ook goed op gang, want... weekend. Er stak mij zelfs een aanhangwagen voorbij met daarop aub 3 sneeuwscooters. Langs de weg bleef de sneeuw meer en meer liggen tot er op de duur tussen metershoge muren van sneeuw moest worden gereden. Uitgestapt en rondgelopen in het skistation Govt Camp waar flink werd geskied op de omliggende pistes. Daar nog gepraat met een koppel die hun autistische zoon kwamen aanmoedigen bij het nemen van skilessen. Als je weet dat autisten een hekel hebben aan het onbekende en het onzekere, dan kan dat tellen; maar misschien was hij slechts licht autistisch.


Mount Hood bleef heel de tijd mijn blik trekken en de weg er naartoe en er rond was goed open gehouden, ondanks de pakken sneeuw. Ben er dan met een boog omheen noordwaarts kunnen rijden via Route 38, wat toch doenbaar was zonder sneeuwkettingen mits een rustig tempo natuurlijk. Onderweg toch nog geriskeerd om links af te slaan op een kronkelende weg naar het ski resort Cooper Spur, ten NO van de berg. Op een bepaald moment mocht je niet meer verder en kon je -gratis, want service geven ze wel in de VS- met een busje met sneeuwkettingen naar dat station worden gebracht. Dat heb ik dan ook gedaan, maar vrij druk ook daar!
En natuurlijk veel fotos genomen van Hood...


In de afdaling verder noordwaarts gereden tot aan het stadje River Hood aan de Colombia River... en al de sneeuw was weer weg! De vallei van de Colombia River oostwaarts gevolgd tot in The Dalles om dan de rivier over te steken naar de Staat Washington. De rivier is uitgeslepen door gigantische waterverplaatsingen gedurende de laatste ijstijd en was vroeger een centrum voor huidenhandel bij de Indianen. Het landschap is daar echter niet zo mooi, aangezien bijna volledig kaal, zonder bomen!


Mijn bestemming voor die dag was Toppenish, oostwaarts van mount Rainier, op weg naar Seattle. Daarom weer de bergen ingeklommen via Route 97 en weer tussen de sneeuw over de Satus bergpas. Onderweg halt gehouden op een plaats met een prachtig zicht op zowel Mount Hood als Mount Adams (of was het Rainier?), want die jongens kan je honderden km ver zien! Deze streek was weer Alpijns met veel sparrenbossen, maar verderop in de afdaling werd het weer kaal naar een hoogvlakte toe waar Toppenish mijn nachtverblijf ging worden in motel Best Way Inn Suites, met een grote en mooie kamer voor 60$ (ongeveer 45€) incl. ontbijt: daar kan je echt niet voor sukkelen.


De moteluitbater was een Indiër uit Gujarat die een jaar of 5 geleden naar de VS was uitgeweken en daar dit motel had overgenomen. Heb bij het uitchecken met hem nog gepraat over de Amerikaanse verkiezingen en terwijl hij om begrijpelijke redenen het achterste van zijn tong niet liet zien, kwam ik wel open en bloot uit voor mijn sterke voorkeur voor Barack Obama. Zaterdagavond was hij tenandere in de Staat Washington uitgekomen als de voorkeur kandidaat van de Demokraten. En ik vind dat heel ok! Hij heeft erg veel charisma en komt heel geloofwaardig over. Voor Hillary Clinton heb ik het heel wat minder. Het blijkt dat Obama het vooral moet hebben van de jongeren en de mannen (!), terwijl Clinton van de ouderen (>50j) en de vrouwen… Reken mij dus maar in het kamp van de jongeren!



Na dit onderonsje dan van start gegaan richting Seattle, NW op Route 82 via Yakima (weer een Indiaanse naam), en Ellensburg en dan via Route 90 over de Snoqualmie Pass waar heel veel sneeuw was gevallen de afgelopen dagen. Die route was wel spectaculair, maar het heel slechte weer was ook spectaculair: vooral sneeuwregen.



Onderweg nog blijven plakken in een rokerig truckerscafé en dan vooraleer af te zakken naar Seattle nog een ommetje gemaakt langs een “educatief” waterproject, rijkelijk gesponsord door Microsoft, maar het project lag zogoed als stil wegens winter. Seattle is namelijk de thuisbasis van Bill Gates en zijn Microsoft en de stad is ook gekend voor zijn vele software bedrijven.


Vermits het zondag was heb ik beslist om diezelfde dag nog het stadscentrum aan te doen, want had gelezen dat Seattle berucht is om zijn files in de week. En zelfs op zondag waren er nog grote files. Dan in het centrum geraakt en wat mij opviel was het bijzonder hoge aantal aan daklozen dat overal rondhangt. Het contrast met het flamboyante Microsoft wordt er des te groter door. Nochtans is het een stad met een prachtige ligging langs vele grote baaien en inhammen (oa Pudget Sound). Om over dit alles een goed overzicht te hebben, ben ik dan de gekende “Space Needle” opgelift. Deze is een reliek van de wereldtentoonstelling van Seattle in 1962 (juist na die van Brussel in 1958) en iets minder hoog dan de Eiffeltoren, maar toch een prachtig uitzichtspunt over de hele omgeving honderden km ver: oa Mount St. Helens, Mount Rainier, Mount Adams en zelfs Mount Hood: maar niks van dat alles te zien, aangezien zeer lage bewolking.



Omdat je in Seattle niet veel kunst en cultuur moet gaan zoeken (wel een fantastisch aquarium!) ben ik dan voor de avond doorgereden naar Everett, een 50km ten noorden van Seattle en thuisbasis van Boeing, want dat wil ik maandag bezoeken. De “Future of Flight” building concentreert alle bezoeken aan Boeing en ligt juist naast de luchthaven van Boeing zelf, Paine Field, waar heel wat modellen worden geassembleerd. Toen ik daar aankwam tegen de avond, landde daar juist zelfs een hele dikke, buitenmaatse 747 die vliegtuigonderdelen vervoert van fabriek naar fabriek (te vergelijken met de ‘Guppy” van Airbus).


Ben dan gaan inchecken in een hotel in de directe buurt van het vliegveld en toen ik een kwartiertje later mijn bagage uit de koffer van mijn auto wilde halen, had een onverlaat de linker zijruit van mijn auto ingeslagen en er de GPS uitgepikt (dat is nu al de 2de keer dat mij dat overkomt!) Probleem, probleem… maar direct wel de politie gebeld en de autoverhuurder en morgen mag ik al een vervangwagen gaan halen in Seattle, maar dan moet ik wel 50km rijden met de haren in de wind! Gelukkig had ik mijn geld en reisdocs bij mij gehouden in mijn rugzak en zat de rest van mijn bagage nog onaangeroerd in de koffer!

Groet aan de lezers!